9 augustus 2010.

De eerste proeven van het graveerwerk leverden geen problemen op.
Wel moet hij voor de kleinere letters een nóg fijnere kop kopen.
Veel tekst in een kleine ruimte en het moet toch leesbaar zijn.
Ik heb in een kralenwinkel zilverklei kunnen kopen, in de vorm van een kneedbaar plaatje.
Daar ga ik mee aan het werk als de schaal helemaal klaar is.
 

7 augustus 2010.

Omdat het mijn ellebogen niet zo heel goed wil, heb ik weer ander werk ter hand genomen.

Dit is werk dat ik uitbesteed heb, het gaat over de glazen schaal, bedoeld als waardering voor iemand die voor “De Drie Ringen “ iets betekend heeft.

De glasgraveur heeft vandaag de tekst overgenomen op de achterkant van de schaal.

Het graveerwerk wordt ook aan de achterkant gedaan.

 

 

 

 

 

10 juli 2010.

Het jaar is al over de helft, we zuchten onder de last van een hittegolfachtige warmte, de wereldkampioenschappen voetballen lopen ten einde, morgen is de finale, de Tour is van start gegaan, en wij zijn terug van een week wandelen in Kleinwalsertal. We hadden een geweldige week, het hotel was bekend, het weer was uitstekend, de paden zijn goed onderhouden, er is meer te lopen dan in de winter. Alle dagen hebben we gelopen, ook naar boven, Kanzelwand, Walmendingerhorn, Söllereck, het kon niet op. 
De touristcard was uitgebreid met een extra faciliteit: je kon met je sleutelkaart niet alleen de bus gebruiken door het hele dal, nu waren ook nog een groot aantal kabine- en stoeltjesllften in gebruik.
Onbeperkt te benutten. Voor het afdalen hebben we daar gretig gebruik van gemaakt.
We hebben een week lang volop genoten!  

Boven op Kuhgehrenspitze. Een toevallige ontmoeting met een onbekende leverde dit plaatje op.	Walmendingerhorn, bij een groot glas Apfelschorle,  de beste dorstlesser! Appelsap aangelengd met mineraalwater.	Op heel veel plekken, langs de Breitach, maar ook zo maar langs de weg, waren van  losse stenen torens  gebouwd het lijkt me een heel therapeutisch werk, je kunt alleen maar met je gedachten bezig zijn met het stapelen. Deze foto is genomen ergens langs de Höhenweg naar Schöntal

 23 juni 2010.
Er loopt weer een afspraak voor een kleine expositie van brons!
De B&O zaak in Heerlen geeft, wie dat wil, gelegenheid om een tijdlang enkele beelden neer te zetten in hun winkel.
Het is steeds een mooie combinatie, beelden in een andere dan de "droge" galeriesfeer.
De luister- en kijkkamer is helemaal ingericht om de vele mogelijkheden van het systeem te demonstreren.
Daar kunnen heel goed enkele kleinere beelden neergezet worden.
Op sokkels kan ik verder in de zaak nog wat exposeren.
Het zal september worden en dan doorlopen tot het nieuwe jaar.
  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Deze drie zullen zeker een tijdlang verhuizen naar Heerlen. Als het kan neem ik ook het tuinbeeld, female buddha II, mee. Maar dan heb ik weer hulp nodig om te sjouwen. 

23 juni 2010.
Tja, het blijft voortsukkelen.
Nu de beide fysiotherapeuten een tennisarm hebben vastgesteld, blijft er weinig meer over dan nietsdoen.
Regelmatig masseren, met ijsblokjes koelen, en niet weven.
Als je weeft, zo de fysiotherapeut, zet je in feite je elleboog vast in een bepaalde houding. Daarmee vererger je de kwaal.
Wel bewegen, eventueel met een gewichtje. Ook heel heilzaam kan het strekken van de arm, het op spanning brengen van de spieren zijn.
"Eerst een kushandje maken, zo span je de spieren bij de pols al aan, dan de arm strekken, eventueel met de andere hand ondersteunen."
Jammer genoeg zijn er niet veel liefhebbers om mijn ouwe botten te kushanden! 

 10 juni 2010.
Alweer een maand verder, ik heb nog steeds niet geweven aan het getouw waar de ketting voor het tafelkleed op opgespannen staat.
Wel heb ik wat gewerkt op het getouw op zolder. Daar weef ik de zadeltassen, zoals ondertussen bekend mag zijn.
Ik heb een oude restketting, van het ene weefsel, verbonden met een nieuwe, die er gisteren en vandaag op gezet is.
Voordeel van die werkwijze is dat je een ketting helemaal kunt opweven, weinig verlies hebt en sneller aan een nieuw werk kunt beginnen.
Of het een officiële manier van werken is, weet ik niet.
Ik denk haast van niet, want oude en nieuwe kettingdraden worden gewoonlijk aan elkaar geknoopt, in elkaar gedraaid of zelfs gelijmd.
Maar met deze ketting kan dat niet. Het materiaal is zó dik dat het dan niet door het heveloog kan gehaald worden.
Ik heb gebruik gemaakt van "modernere"methoden: met de niet machine heb ik de twee eindjes, niet aan elkaar geknoopt, maar geniet.
De oude ketting draai of vouw ik om de nieuwe, sla er twee nietjes door en kan dan gemakkelijk de nieuwe opbomen en verder werken aan de oude.
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op de rechter foto is duidelijk te zien dat de oude ketting om de nieuwe heengeslagen is.
Daarmee voorkom je dat de verbinding gaat haken in de hevelogen, nú zal ze probleemloos door het oog van de hevel lopen.

13 mei 2010.
We hebben een week gewandeld in het Sauerland. Het is een fraai natuurgebied, waar je eindeloos kunt lopen.
Kleine dorpjes, pittoreske stadjes, veel afwisseling in begroeiing. Achteraf gezien hebben we heel veel geluk gehad met het weer.
Óp de foto een enorme houtwal, genoeg om een wintertje door te komen. In het hele gebied was heftige activiteit voor wat betreft houtkap.
We woonden in Winkhausen, een dorp van 156 inwoners. Het hotel was gevestigd in een voormalige herenboerderij, met stallingen en gelegen op een groot perceel.
Zó groot dat er zelfs plaats was voor een 18 holes golfbaan en een 6 holes oefenbaan.

 Voor niet golfers was er een zwembad, een sauna, een fitnessruimte, met functionerende apparatuur, en een beauty farm, waar je alles kon ondergaan wat mogelijk is.
Het restaurant was een verleiding, waar je moeilijk nee kon zeggen. Maar dat liep je 's anderendaags wel weer uit je lijf.
Bij elkaar geteld liepen we zo'n 90 kilometer in 6 dagen.
Voor herhaling vatbaar!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

13 mei 2010.
Om telkens maar weer te klagen dat het nog steeds niet zo goed gaat met mijn gewrichten in schouder, elleboog en pols, ik had er geen zin in.
De afgelopen weken heb ik stevig geoefend, ben deskundig onder handen genomen door Philip, die met zijn massage en behandeling al een hele hoop goeds verricht heeft.
Zijn werk werpt vruchten af.
Sinds een week ben ik weer aan het werk.
Geen tafelkleed nog, maar wel een grof geweven lap van tricot afsnijdsel.
Daarmee maak ik de bekende  tassen die dubbelgevouwen over de rand van een box gehangen kunnen worden.
Ik heb geleerd om na een korte tijd te pauzeren, wat ontspanningsoefeningen te doen en te werken met mate.
Dan vordert het werk wel langzamer, maar ik dóé weer wat.
En dat is een goed gevoel.

13 mei 2010.
Gisteren ben ik op zoek gegaan naar een schaal in glas.
Voor de "opdracht" van de drie ringen.
Je denkt dat zoiets overal te krijgen is, nou, dat valt tegen.
We slaan de vleugels uit naar België, Maasmechelen, daar zitten een aantal porselein- en glaswerkwinkels kort bij elkaar. 
Dat zal dinsdag, ná de fitness en massage worden, waarschijnlijk.

24 april 2010.
 "De Drie Ringen" heeft contact gezocht. Men wil een blijvend herinneringsgeschenk laten maken als iemand die zich heeft ingezet voor het centrum afscheid neemt of op welke wijze ook een waardering verdiend heeft.
Bij een eventueel afscheid zou zo'n geschenk aangeboden kunnen worden.
De keuze is gevallen op een glazen schaal, waarin een tekst gegraveerd wordt, en waaraan het logo, uitgevoerd in metaal, bevestigd wordt.
Het vormen van het logo is dan mijn taak. Voor het graveren heb ik mijn zwager "in dienst genomen".
Zodra er een vast ontwerp is, breng ik U op de hoogte.
Er is geen bepaalde tijd afgesproken. 

24 april 2010.
Nooit gedacht dat een blessure, of hoe je het noemt, zó lang kan duren. Tot nu toe heb ik nog steeds niet aan het getouw gezeten.
Een beetje inspanning wreekt zich direct.
Mijn opdrachtgever heeft al voorzichtig geïnformeerd en gesuggereerd dat een tafelkleed best wel veel werk zal zijn.
Ik heb hen op de hoogte gebracht waarom het zo lang duurt.
Gelukkig zijn ze erg geduldig, wensen me goede genezing en vooral geen overhaast herstarten. 

5 april 2010.
Paasmaandag.
In alle rust hebben we onze eitjes "getietsjt", "geköpt", of hoe je de folklore rond Pasen ook noemt.
Ze zijn nog maar met z'n tweeën, maar ze leggen verduiveld lekkere eieren met een harde schaal, onze scharrelkippen.
Echte tietsj-eieren!
We hebben in Maastricht diverse winkels afgelopen om nog eierverf te krijgen. Sommige verkoopsters kijken je aan of je de paashaas zelf bent.
Maar uiteindelijk toch kunnen kopen.

Mijn webmaster mailde dat de versie van deze website binnenkort niet meer ondersteund wordt.
Dat betekent dat we moeten upgraden, een hogere versie moeten gebruiken.
Dat gaat dan meteen gepaard met een grote schoonmaakbeurt, wat veranderingen, aanpassingen.
Blijf kijken, ik ben zelf ook heel benieuwd.

25 maart 2010.
Het gedoe met mijn schouder-elleboog-pols-duim begint heel vervelend te worden.
Op advies van de fysiotherapeut kan rust heel veel goed doen.Maar ik wil niet rusten, ik wil een tafelkleed afmaken.
Maar ik straf me zelf als ik te veel doe.

25 maart 2010
Verleden zondag heb ik geholpen met het knippen van de stof die als gordijnen opgehangen wordt in de verbouwde boerderij.
Omdat ik in 4 breedtes geweven had, was het voor de eigenaar te riskant om zo maar te knippen.
Toen heb ik aangeboden om naar hen toe te komen en samen aan het werk te gaan.
Eenmaal op gang liep het  werk heel voorspoedig.
Er moeten een paar foto's komen, die plaats ik bij dit bericht.
Een indrukwekkende stapel stof ligt te wachten op de naaister. Ik ben heel benieuwd hoe het zal uitzien.

17 maart 2010.
Vandaag heb ik eindelijk weer de draad opgepakt. Na een gedwongen stop van zo'n week of vier heb ik vanmiddag een begin gemaakt met het werk dat al zo lang op het getouw staat.
Eerst heb ik alles nog een keer gecontroleerd. Voor zover je dat kunt overzien moet nu alles in orde zijn.
Ik maak foto's als er echt een stukje geweven is.

6 maart 2010.
Het werken staat op een zeer laag pitje. Na de vakantie heb ik nog niets geweven. De reden is eenvoudigweg: een pijnlijke elleboog, handen die eventjes rust willen, een schouder die opspeelt,
kortom de vele opdrachten van de voorbije maanden vragen hun tol. En ik merk dat de rust voor mijn armen en handen goed doet.
Ik verwacht wel dat ik deze week weer aan de slag kan. Ik vraag eerst het advies van Philip, PhiO, hij behandelt mijn elleboog en schouder.
Hij doet dat heel serieus en vakkundig. Zijn behandeling werkt heel helend.
Waar anderen klagen over een tennisarm of muishand, kan ik mopperen op een weefarm ,weefschouder en weefhand.
Zie maar dat het weer in orde komt!

24 februari 2010.
Op één van de wandelingen door het dal hadden we gezelschap van Monique, via Philip kennen geleerd.
Zij wonen samen, Philip was er niet bij.
De deugd in het midden, links Cecile, rechts Tiny, alledrie incognito achter de zonnebril.

 

 

 

 

 

 

 

22 februari 2010.
We hebben het carnaval gemist, al vinden we zelf van niet.
In plaats daarvan hebben we een week gelopen in de sneeuw, onder een strakblauwe hemel, echt prentbriefkaartenweer.
We waren op ons oude adres, in Kleinwalsertal.
Nu kan ik beginnen met het al lang aangekondigde tafellaken.

11 februari 2010.
Soms zie je pas na een aantal inslagen dat er iets niet goed is. Dat is nu ook het geval. Er ontstaan vlotters, die geen enkele binding hebben.
Al heb je nog zo zorgvuldig mogelijk geprogrammeerd, net in een ingewikkeld weefsel zul je het altijd hebben.
Na nog een paar uur zoeken en opnieuw tekenen en weer intoetsen denk ik dat het nu helemaal klopt.
De twee lagen zijn in ieder geval gescheiden van elkaaar, "op de vouw" verbonden,de onderlaag in spiegelbeeld in het programma ingebracht, het werk kan beginnen.
Dan komen er weer wat foto's. 

9 februari 2010.
Vanmiddag heb ik eindelijk het patroon geprogrammeerd. En voor zover dat te controleren valt, het klopt helemaal.
Vooral de controle van de onderketting is moeilijk. Je moet voorlopig bij iedere nieuwe inslag kijken of alle draden meegenomen worden in het omhoog en omlaag gaan van de schachten.
Er zit vaak nog wat speling in de ketting, dan wil wel eens een draad haken.
En dat levert extra werk op, de lagen zijn dan niet gescheiden.
Maar we blijven optimist, we gaan aan het werk.

6 februari 2010.
Vanmorgen heb ik het werk weer opgepakt.
Ik heb de ketting losgemaakt, om nu weer opnieuw over de hele breedte gelijke spanning te krijgen.
Dus, weer een stap terug om daarna snel vooruit te kunnen. De maaltijden die op dit tafelkleed geserveerd gaan worden,
zullen niet weten op wat voor kostbaar lapje ze worden opgediend om verorberd te worden!

5 februari 2010.
Na twee dagen zoeken, en uithalen en weer opnieuw doorhalen en opspannen is het me gelukt om een verkeerd doorgehaalde draad op de goeie plek te krijgen.
Het is de eerste keer in mijn hele weversloopbaan dat zoiets aan de hand was.
Weten waar de fout zit, weten hoe het opgelost kan worden, maar niet slagen.
De laatste controle is achter de rug, ik ben net zo ver als 3 februari.
De heilige Barnabas kan achterover leunen, ook zonder kaars.

3 februari 2010.
De hele ketting was aangebonden, maar de spanning liet veel te wensen over. De spanning op de garens moet zo veel mogelijk gelijk zijn, dat levert een mooi gelijkmatig weefsel op.
Daarom heb ik alles weer losgemaakt, de ketting een stuk teruggedraaid op de garenboom en helemaal van voren af aan begonnen.
Nu lijkt het erop dat de spanning gelijk is over de hele breedte.
Ik heb het te weven programma uitgetekend, dat ga ik nu intoetsen in de computer en dan steek ik een kaars op voor de patroon van de wevers om voorspraak.
Voorspraak dat het allemaal goed zit. 

                                                                                                                                                 Barnabas
                                                                                                                                                                                                                                                                           1

 

2 februari 2010.
Wij zijn weer een stap dichter bij het aanbinden en proefdraaien.
Alle draden zijn door het riet gehaald, in bosjes van vier, de totale breedte is 102 cm, dat betekent een geweven lap van 204 cm.
Het is immers een dubbelweefsel. 
De geweven doek zal wel krimpen, maar elke cm meer is er één.

De doekboom is weer teruggeplaatst, het aanknopen kan beginnen.

 

 

 

 

 

 

 

 

30 januari 2010.
Een aantal foto's van het doorhalen.
Op de eerste foto een close up van de doorgehaalde draden.
Op de tweede foto zijn alle draden door de hevels gehaald.
Fotodrie.Het riet is geplaatst, in de houder,maar nog niet vastgezet.
Op de laatste foto is de balk bevestigd die het riet op zijn plaats houdt.
 

 

 

 

 

 

 

 

 30 januari 2010.
Alweer een week verder. De ketting is helemaal door de hevels gehaald.
Bij het door het riet halen van die ketting, in bosjes van vier draden, ontdek ik een fout in de doorhaling.
Het is te ingewikkeld om uit te leggen waar het zat, maar de oplossing heeft een uurtje extra gekost. Eerst moet je op zoek op welk van de schachten er iets mis is,
dan moet je  ontdekken wat er niet goed zit, om vervolgens een oplossing te vinden en uit te voeren.
Nu had ik één hevel over en op een andere schacht er één te weinig. Dan is het niet zo maar even wisselen, er zitten wel een hele hoop goed ingeregen draden tussen.
De beste oplossing is een hevel bij knopen. Dan een extra draad afmeten en die tussen alle andere draden door naar voren halen en inrijgen.
En straks, bij het weven, met een gewichtje op spanning brengen.

22  januari 2010.
En dan ben je lekker op gang, de telling loopt goed, de hevels zijn goed geschikt, je bent klaar met het eerste blok, 144 draden in boven- en  onderlaag, je gaat de hevels sorteren die nodig zijn voor het tweede blok, en dan ontdek je dat je de laatste schacht niet meegenomen hebt in de doorhaling.
Dat betekent dat alle werk voor niets was!!
Alles uit de hevels, de goede schacht erbij halen, de verkeerde doorschuiven, en met evenveel concentratie de doorhaling herhalen.
Een mens zou van minder vertwijfelen.

22 januari 2010. 
Dit zijn de draadjes die, als alles is doorgehaald, aangeknoopt en op spanning is gebracht, het patroon geprogrammeerd is, de zelfkanten gaan vormen. Deze moeten op vier aparte schachten doorgehaald worden, zij hebben immers een eigen "programma". Het zijn de eerste twintig van 2000 draden. Een kwestie van stug doorwerken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

17 januari 2010.
Na een heel heftige spinningles van anderhalf uur met Gerard, na een welverdiende lunch, na wat rondkijken op internet,
er blijven steeds meer bezoekers komen en kijken, ga ik nu verder met de werkzaamheden voor het tafellaken.
Alle hevels zijn op de goede schachten geplaatst, nu ben ik bezig met het scheren van de ketting.
Het wordt een heel pak garen! De gekozen dichtheid van 10 draden per cm levert een wat zwaarder doek op.
Bij de gekozen binding, keper 1 / 3, zal het mooi plooien op een tafel.Het doek voor de bijbehorende  servetten is geweven in een dichtheid van 8 draden per cm.
Die zullen daarom wat soepeler vallen.

15 januari 2010.
Het opnieuw inrichten van het getouw is het verplaatsen van een aantal hevels, van de ene naar de andere schacht.
Dat is nodig omdat op alle te gebruiken schachten evenveel hevels moeten zitten. Per schacht 125.
Eerst heb ik alle hevels per schacht geteld, genoteerd en uitgerekend wat er bij moet of wat er af genomen kan worden.
Dan haal ik van een aantal schachten alle hevels weg, schachten die ik nu niet nodig heb.
Met die hevels vul ik aan wat te kort is op de te benutten schachten.
Omdat je steeds in rare houdingen moet zitten om aan de verder naar achteren gelegen schachten te komen, is het een vermoeiend werk.
Ik heb vandaag met alle voorbereiding 10 schachten gebruiksklaar gemaakt.

14 januari 2010.
Het is zo ver! De laatste shawl is van het getouw gekomen. Daarmee sluit ik een reeks van 12 shawls af, alle na de expositie in Wijnandsrade.
Deels opdrachten ter plekke, andere volgden na een bezoek aan huis en aan de "weverij" .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dat betekent ook dat ik nu het getouw kan inrichten om een breed dubbelweefsel uit te voeren. Eerst een tafelkleed in cottolin, daarna een zeer persoonlijk werkstuk, een dubbelweefsel, waarbij de "lege ruimtes" opgevuld worden met alle resten die ik verzamel als ik weef. Daarmee aangevend dat ik alles wat ik geweven heb meeneem, me voor de laatste keer warmend aan het natuurlijk materiaal dat me zo veel warmte geeft.
Ik heb het over de wade, die ik weef voor mijzelf en waarin ik gecremeerd wil worden. Ik kan daar heel goed over spreken.
Van de vorderingen houd ik U op de hoogte. 

9 januari 2010.
De wetenschappers van KNMI zullen opgelucht ademhalen: de voorspelde sneeuwjacht met gevoelsmatige koude tot 10 - 12 graden onder nul, het is er!
Wij hebben stuifsneeuw, we hebben sneeuw in de garage, ruimen heeft geen zin, want waar je veegt, jaagt er nieuwe sneeuw op de vrije plek.

Lekker binnenblijven, en dat geeft ruimte om de door de hevels gehaalde ketting door het riet te halen en aan te knopen.
Zonder schuldbesef dat ik eigenlijk buiten kon werken.
Het geeft ook de gelegenheid om een plaatje te publiceren van het beeld dat in de klein omheinde begroeide tuin staat, naast de serre.
Vanuit de serre maakte ik deze foto's. De oude dame, female Buddha II, torst al dagen een flinke hoeveelheid sneeuw op haar borsten.
Ze zou nog meer kunnen hebben.
Ellie Nieman en Boudewijn de Groot zongen in de flowerpowertijd: "Ik draag op mijn borsten een sleutel van goud.",
daar zou ik van willen maken:  "Ik draag op mijn borsten een toren van koud!"  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 januari 2010.
We gaan gewoon verder. Het begin van de nieuwe shawl is gelegd, de eerste 8 cm, dat zijn dan 160 draadjes, zijn door de hevelsgehaald.
Met een paar foto's houd ik de opdrachtgever op de hoogte.

Een heel bijzondere kaart met de beste wensen kregen we van een, ondertussen, heel goeie kennis. 
"In 2010 kom ik eens praten over een doek voor in mijn kist." 
Zo'n berichtje, in combinatie met de beste wensen voor het nieuwe jaar is wel heel apart, vinden wij, Tiny en ik.
Vooral omdat ik zelf ook bezig ben met een wade voor mezelf. Het idee is er, de uitvoering schuift steeds maar door.
Het is als met de schoenen van de kinderen van de schoenmaker: die worden steeds als laatste gelapt, of helemaal niet.