Weblog

Het leek er op dat het allemaal goed ging, een mooi regelmatig weefsel groeide langzaam naar een tafelkleed.
Dacht ik.
Mijn onvolprezen controlefreak, ik noemde haar ook wel eens "Hawkeye", keek met belangstelling naar wat ik tot nu toe geweven had.
"Moet dat zo?", wees ze op een plek . "Hier zijn vier draden samen, en op andere plekken steeds maar twee. En dat komt niet regelmatig terug. Volgens mij is dat niet goed!"
Het is kwart voor elf in de avond. Als ik goed kijk zie ik de afwijking ook.
"Daar wil ik nu even niet over doorgaan, lig ik weer de halve nacht te piekeren."
We kijken nog eens heel goed, maar zien alleen maar foute bundelingen.
De stemming die toch wel majeur was slaat om naar mineur.
"s Anderendaags maar weer zoeken. Ik kijk nu ook nog eens naar de achterkant, de onderlaag.
En daar heeft zich een tweede ramp voltrokken! Een groot aantal kettingdraden is niet meegenomen in het weefproces. Ze liggen apart, zonder binding, en zouden bij het van het getouw halen als losse draden verloren gaan.
De conclusie is wel duidelijk. 
Uithalen en opnieuw beginnen.
Om geen twijfel toe te laten begin ik meteen met het terugweven van wat al klaar was. Om vervolgens de hele ketting los te halen van de doekboom, uit het riet trekken, dan de hele handel in delen door de hevels trekken, vastleggen met een lus en even pauzeren.
Om na een hulpdienst in de tuin, onkruid groeit welig, toch maar naar boven te gaan en de zelfkantjes alvast door de hevels te halen.

De eerste proefinslagen zijn gedaan!
En er moest al meteen ingegrepen worden. De zoompjes waren niet zoals het hoort te zijn. Op de plek van zoom "draait" het weefsel om en gaat op retourreis. Op die manier hou je de twee lagen gescheiden van elkaar. Maar door een verkeerde doorhaling hingen de kettingdraden van dat stukje in elkaar en waren verweven.
Zodoende waren de beide lagen verbonden met elkaar. Dat betekent weer uithalen, controleren, opnieuw inrijgen, aanbinden en proefdraaien.

Het lijkt er op dat het nu wel goed functioneert.
 
 

 Na twee dagen menig uurtje aan het getouw zitten, nu is de hele kettng in bundels van 4 door de rietopeningen gehaald, en voor de eerste keer aangeknoopt aan de doekboom. Wat nu volgt is zo'n beetje het meest spannende deel van de voorbereidende werkzaanheden. 
Het programmeren van wat ik bedacht heb. Gaat het uiteindelijk weefsel worden wat het moet zijn? Zitten er geen fouten in de doorhaling? Lopen geen garens over elkaar? Na een stukje proefdraaien is het tijd om heel kritisch inslag na inslag te controleren. En..OWEE!, uithalen en herstellen.
We gaan het zien!

 Zo ver was ik met de voorbereidingen van het tafelkleed, met zes servetten. Toen ontdekte ik dat de breedte van het weefsel niet correspondeerde met de breedte van het gekozen riet. Dat wil niet meer of minder zeggen dat de ketting niet past. Dan is er maar één conclusie: losmaken en de hele handel opnieuw doorhalen, maar dan minder reserveplek overhouden. Elke bundel vijf centimeter naar links verplaatsen. Het voordeel is dat eventuele fouten nu gecorrigeerd kunnen worden. 
Dus gedacht, gezegd, gedaan.
Ik moest op de zolder een paar spullen ophalen voor de markt van afgelopen zaterdag. Wat staat me daar in de weg?
Een riet! Kijken welke maat dat heeft, jawel, vijf openingen per centimeter en, belangrijker, ook nog eens met verstevigde zijkanten! Het riet dat ik steeds gebruik bij een weefsel van deze dichtheid. Ook nog eens geen roestplekken.
Even stil zitten, verwerken, denken, beslissen.
Oplossing, haal maar alles uit het foute riet en start opnieuw met doorhalen! En nu ben ik voor de derde keer((!) 1700(!) draden in bundels van vier door het nieuwe riet aan het doorhalen. 
Ik ben nu op een derde van het geheel.

Het komend weekend staat nú al in het teken van de spullen- en prullen- en plantjesmarkt in ons ooit zo rustige boerendorpke.
Inwoners hebben alles wat ze over hebben van de vorige markt opnieuw afgestoft en anders geëtaleerd om het weer aan te bieden aan eventuele belangstellenden.
Om 10.00 uur barst het festijn los en loopt door tot 14.00 uur.
Maar alleen als het droog blijft. 
Mijn bijdrage is geweven werk en een demonstratie op een leengetouw. Ik krijg hulp van een gedreven weefster, die niet alleen weeft maar ook spint, op een wiel en met spintolletjes.
Daarbij spint zij met allerlei soorten wol.
 

Bijna een week verder, druk aan het werk om de ketting door de hevels te halen.
Omdat het een weefsel in twee lagen wordt, vanwege de breedte die ik niet op mijn getouw krijg, is het een nauwkeurig aftellen en doorhalen door de juiste hevel.
En een onnozele afleiding is al genoeg om fouten te maken.
Gisteren was het heel bizar. Een blokje van 20 hevels en draden heb ik wel 6 of 7 keer helemaal uitgehaald en weer opnieuw ingeregen. 
Controle! Weer niet goed!
Opnieuw.
Opnieuw.
Je zou van minder sikkeneurig en wanhopig worden.
Vandaag liep het wat beter. Een telefoon of app kan al voldoende zijn om, jawel!, opnieuw te moeten tellen, beginnen en werken.

Maar er zijn ook leukere zaken die zich aanbieden.
30 Mei, een zaterdag, organiseert de buurtvereniging een "sjpullekesmarkt". Van 10.00 uur tot 14.00 uur kunnnen belangstellenden komen snuffelen of er wat van hun gading te snaaien valt.
Ik werd gevraagd of ik er met een weefgetouw zou willen staan om te demonstreren. 
Mijn getouw is echt niet verplaatsbaar naar een markt. Maar er zijn relaties die heel enthousiast :"Leuk!" geappt hebben. Die ook nog eens willen spinnen, met wiel en tolletjes. Een bandweefapparaat meebrengen!
Spelbreker kan enkel een fikse regenbui zijn.

Vanmorgen hebben we eindelijk weer eens een wandeling gemaakt over het plateau. De akkers worden in gereedheid gebracht voor de nieuwe oogsten, Vandaag was een boer bezig met het planten van aardappelen. 
Een enorme combinatie van onderdelen aan machinerie om de piepers in de grond te krijgen, direct bedekt met een verhoging aarde om de jonge plantjes te beschermen tegen vraatzucht of hagelbuien, nachtvorst of
ander ongerief.
We lopen een rondje van goeie 4 kilometer, en doen daar een uurtje over.

  De individuele segmenten zijn in de goede volgorde op het getouw gezet. De evenaar, of efeenaar, zorgt ervoor dat de breedte gehandhaafd blijft. Met de onmisbare hulp van mijn betere helft draaien we de ketting gelijkmatig en rustig op de kettingboom. Daarbij wopgt ze strak getrokken zodat er geen lussen of knopen gevormd worden. Het volgend onderdeel is hetplaatsen van de kruislatten. Om dat te vereenvoudigen heb ik bij het scheren gezorgd dat de kettingdradenkruiselings opgeboomd worden, en afgebonden. Één voor één rijg ik de segmenten aan de kruislatten. 
Zo ver ben ik nu.

Het scheren van de ketting is klaar. 1700 keer langs de pinnen die de maat bepalen. De lengte is 4 meter, een eenvoudig rekensommetje levert 1700 x 4 =6800 meter materiaal op.
 De ketting is verdeeld over 8 strengen van 2 x 10 cm en één streng van 5 x 10 cm. Elke streng heeft een nummer, op deze wijze kan ik de goede volgorde op de kettingboom bepalen. Een werk dat misschien morgen start, afhankelijk van het weer. Omdat het hier gaat over een dubbelweefsel, een onder- en bovenlaag, verbonden aan één kant, levert het tenslotte een lap van170 cm breed op.
We gaan het zien!

Als je in een glossy iets leest over "garen" , denk je misschien dat de kookrubriek voor je ligt.
Het vlees moet langzaam garen, bijvoorbeeld.
Dat kan.
Maar in mijn geval gaat het over een bestelling van vorige week.
Die zou vandaag bezorgd worden tussen half elf en half een.
Het werd éen uur, half twee, nog later en we hadden nog verschillende zaken op ons programma voor vandaag.
Uiteindelijk een notitieblaadje op de deur geplakt met de mededeling het bestelde af te geven bij de buren.
We deden onze boodschappen, thuisgekomen staat er een doos bij de deur. Het bestelde materiaal!
 Onze buurman had de doos al bij de deur gezet toen hij ons zag aankomen. 13000 meter katoen om het volgende project te starten.
Dan kan ik niet wachten om te kijken of de bestelling klopt. Het was helemaal in orde.
 

Ja, voor een verzoek om een tafelkleed te weven, met servetten, heb ik het gewenste garen besteld en dat zou vandaag geleverd worden. Evenwel op een tijdstip dat we niet thuis waren. Dus omzetten naar morgen.
En tot zolang heb ik even wat rust. Dat is ook maar betrekkelijk.
Het hele weekend is opgegaan aan een speciale attentie die ik weefde. 
Een kussentje, bedoeld als steun voor als het erger wordt. 
De beroerde uitslag die een ex-collega, kennis, kwekeling kreeg wil ik vertalen in een speciaal voor haar geweven werk.
De afwerking wordt onderhanden genomen.

Na de gordijnen heb ik al weer een sjaal geweven van merinowol. Die gaat uiteindelijk naar Londen, waar de "klant" woont en werkt.
 Het onderwerp van het schilderij zijn aalbessen uit de eigen tuin.

Weliswaar van vorig jaar, "ze waren erg lekker!".  
Elk besje vangt een spatje licht, de blaadjes licht gekruld en al enigszins verdord.
Het heeft een plekje gekregen nsst de kast die overgrootvader van vaderskant gemaakt heeft.
Bij de verdeling van wat er in huis was ging deze kast naar mijn vader.
Het past goed bij elkaar.
Wordt een ruil.
Zij een sjaal, ik een schilderijtje!
Een olieverfwerkje, waarbij de verf zelf gemengd is met authenthieke poeders op de manier zoals ook Vermeer en andere schilders uit de Gouden Eeuw dat deden.