Weblog

20 juni 2024. wreed accident 1

Na een onderbreking van maar liefst 4 weken, dan nu eindelijk een nieuw bericht.
Een week of twee geleden, iets langer, liep ik langs het Grijzegrubber Kerkpad en de Platsbeek naar het dorp om wat ontbrekende boodschappen te halen. Mooi, zonnig weer, een plezier om langs dit oude pad te lopen. Toen ik 4 - 5 jaar was wandelden we hier al met zuster Henriette van de kleuterschool om sleutelbloemen te pluken. De sleutels van de hemelpoort, werd ons verteld. 
Met mijn ouders wandelden we hier regelmatig naar het gehucht Grijzegrubben, achter elke poort een blaffende waakhond, stoffige straat, een echte boerenstraat. Het was de zondagmiddagwandeling, na het belcanto concert op de Vlaamse radio. En vóór het koffiedrinken met vlaai, zelfgebakken of soms iets van de bakker. 
Langs dat pad vol herinneringen liep ik dinsdagmiddag. Hier liep ik ook, bijna dagelijks, toen we in Grijzegrubben gingen wonen. Te voet van school naar huis, alle gedoe van het werk en de aanwezigheid van een directeur die erop uit was om me weg te krijgen van mijn werkplek was dan verwaaid, ik kwam opgewekt thuis.
In de supermarkt trof ik een oud-klasgenoot met zijn vrouw, ook boodschappend. Een praatje over hoe het gaat, een vraag naar de zonen, opgewekte verslagen hoe goed ze terecht gekomen waren en dat ze nog steeds blij waren dat ik de oudste over zijn faalangst heen geholpen had.
Op de terugweg liep ik door het "olifantenpaadje", (waarover later meer), langs de visvijvers richting Kerkpad. 
Hoe het gebeurde weet ik niet, ik moet wel ergens achter zijn blijven haken, maar zonder erop bedacht te zijn viel ik in volle vaart op het nogal modderige pad. Een klap, ik ben opgestaan, merkte dat ik hevig bloedend aan hoofd en hand was. Met wat papieren zakdoeken probeerde ik te stelpen, maar dat hielp nauwelijks.
"Hans, hoe zie jij eruit, wat is er gebeurd, je bloedt heel erg, je moet naar een dokter, wie kan ik bellen, is Tiny thuis?", mijn schoonzus die met haar achterkleinzoon daar wandelde.
"Ja, ik ben een beetje gevallen, geloof ik. Nee, Tiny is er niet, die is in Susteren."
"Zijn de buren thuis? Weet je hun telefoonnummer?"
" Dat is......." , kon ik zonder haperen zeggen.
We liepen terug naar het Molenveld, daar kon buurman stoppen en me laten instappen. Spoorslags naar Hoensbroek, waar we onze huisarts hebben. Een week eerder hadden we kennis gemaakt met deze arts, de opvolger van onze vorige, die met pensioen is gegaan. De entree was er een vol drama. De baliebloemen kwamen direct toegesneld om me naar een behandelkamer te brengen, een arts werd erbij gehaald, onze nieuwe huisarts, en hij ging meteen aan de slag. 
"Dat ziet er niet zo best uit.", was zijn eerste conclusie. "Hoe is dat gebeurd?"
Ik deed een kort verslag van wat ik me kon herinneren.
"Hier moet ik wel wat hechtingen aanbrengen. Eerst eens schoonmaken, dan zien we wat er nodig is. Hoe is het met tetanus?"
"Minder dan 10 jaar geleden heb ik die gehad, na een valpartij thuis.", wist ik meteen te antwoorden.
" Ik geef een paar verdovingsspuitjes, dat werkt makkelijker."
Met een assistente gaat hij aan het werk. Hij blijft allerlei vragen stellen, die ik zonder moeite kan beantwoorden. 
Buurman vertelt later dat hij eerst nog geteld had, maar gaandeweg de tel kwijtgeraakt was, hij schatte wel 20 hechtingen rondom mijn linkeroog. Controle door de assistente leverde de aanwezigheid van mijn hoorapparaten op, een hele opluchting. Toen realiseerde ik me dat ik geen bril droeg. In de val moet die wel weggeschoten zijn, ik had ook niet gemerkt dat ik zonder bril liep. Een andere assistente kwam melden dat ze alle bloedsporen bij de ingang, het trappenhuis en de gang had opgeveegd.
We gebruikten de lift om naar beneden en weer naar buiten te lopen en naar huis te rijden.
Buurvrouw had ondertussen Tiny opgevangen, die thuis gekomen was.
Na wat informatie over en weer en wat beklag zeg ik dat ik mijn bril kwijt ben. Buurvrouw stelt meteen voor om die te zoeken daar waar het allemaal gebeurde.
Ze treffen een oud-collega aan, die weet te vertellen dat ze geen bril, maar wel een brillenglas zag liggen en ze kan de plek aanwijzen ook nog. Het glas ligt er nog, Tiny ziet de montuur 20 cm verderop in het gras liggen. Het rechterglas zit nog in de montuur, het linkerdeel is gebroken. Maar gelukkig terecht.
(wordt vervolgd)

29 mei 2024 botopasi

Op 3 maart van dit jaar schreef ik voor het laatst iets over de kunstenaar die in Botopasi, Suriname aan het werk ging om ter plekke een kunstwerk te creeëren. 
Mijn aandeel daarin was hem te "leren" hoe je moet weven met materiaal dat je daar, in de bush kon vinden. Dat bericht ging over zijn terugkeer in Nuth. Hij was van plan om het hele verblijf en werk te gebruiken voor een performance waarin hij vertelde, uitbeeldde, toonde hoe het uiteindelijke werk groeide en een plek kreeg.
       
Dit is het resultaat van enkele maanden werken in Suriname.
Hij vertelde over de dag- en nachttochten die hij met een gids maakte om bepaalde soepele plantenstengels te vinden. Het te verweven materiaal moest uit de aanwezige natuur komen. De vulling van het kussen waren bladeren, de ketting had hij zelf meegebracht, een sterke juten vezel. Op de andere foto ligt de steen op het kussen, klaar om te rusten. De steen is gevonden in de rivier en met hulp van aanwezige bewoners én een tractor uit het water naar het dorp gesleept. 
Bijzonder is dat hij zijn werk achterlaat in het dorp. Eerdere kunstenaars hadden er ook gewerkt, maar vooral schilderend of fotograferend. En zij namen hun werk mee naar huis. 
Voor hem was het van begin duidelijk dat zijn werk terug gegeven zou worden aan de natuur. Daarom werden bij de vulling ook zaden gevoegd. Op den duur zal het werk volledig opgaan in de natuur en bush.
De presentatie was wel de moeite waard.

18 mei 2024 Rome V

Toen we aan het verblijf in Rome begonnen hadden we in eerste instantie de St.Pieter niet op de "boodschappenlijst" gezet. De lange wachtrijen, de warmte, de drukte, alles bij elkaar woog dat niet op tegen een bezoek aan dit centrum van het geloof. Maar naarmate de dag van vertrek dichterbij kwam, werd de wens om tóch nog een bezoek te brengen intenser. En uiteindelijk hadden we een dag gekozen. Dat viel behoorlijk tegen. Terwijl we naar ons doel liepen, viel het op dat er grote groepen met gele rugzakjes en gele petten, gele vlaggen ook in onze voetsporen traden, of wij in de hunne.
Ik had al op diverse plekken in de stad gelezen dat deze dag "Giornata delle Libertad" was. De gedenkdag dat de tweede wereldoorlog voorbij was. En al de gele petten en zo, dat waren Italiaanse katholieke jongeren die een assemblee hadden, in aanwezigheid van de paus. Het grote plein was in de vrije gedeelten helemaal vol! Er galmde een pop-achtige band over de massa. Pop on Peter, zou je het kunnen noemen. Pas toen de grote poort van de basiliek openzwaaide werd het stil. Van waar we stonden zag je een aantal kleurige figuurtjes naar buiten komen. Zij omringden een figuur in wit gekleed, gezeten in een rolstoel. 
DE PAUS!
Het kon net zo goed ieder ander zijn. Maar een luid gejuich verwelkomde de groep. Gelukkig zijn er grote schermen geplaatst, zo zie je tenminste nog iets. Een lange toespraak volgde, afgesloten met de pauselijke zegen. De stoet liep weer terug naar binnen, de poort ging dicht en dat was het voor die dag. 

  

   Een paar indrukken van de drukte op het plein. 
Helaas bleef de basiliek voor de rest van de dag gesloten! Niet lang blijven hangen, er was niets meer te doen, behalve dringende massa's die door veel te kleine poortjes van het plein af konden lopen. De Friezenkerk, ook op loopafstand, was gesloten.  We liepen terug naar het centrum, begeleid door petjes, rugzakken, vlaggen in het geel van de kerkelijke kleuren.Tiny weet dan zonder twijfel een alternatieve route , waar je ongestoord, maar net zo vlug op een gewenste plek komt. We vonden een bekend terras, "Polese", een beetje verstopt achter heggen, maar nog in goede herinnering van vorige keren. Daar hebben we geluncht en na beraadslaging besloten om het morgen nog een keer te proberen. Maar dan wel vroeg vertrekken.                                                                             

14 mei 2024 tuin

Na 23 dagen in Rome, "Wat? Hoe lang? Wat doe je daar dan?", zijn we stilaan weer een beetje thuis. Allerlei zaken oppakken, telefoons beantwoorden, fitness weer opstarten, kijken hoe de tuin erbij ligt en staat. En vooral dat laatste heeft wel een extra beurt nodig. Alles bloeit en groeit, heesters staan volop in blad en bloem, jarig goed is al verbloeid, het voorjaar wijkt voor de zomertuin. Mijn betere helft gaat met veel enthousiasme aan het werk om hier en daar uitgebloeid spul op te ruimen. Een grote Rd4-bak is in een mum van tijd vol! 
Op enkele plaatsen heeft zich siergras genesteld en geworteld. Daar moet hulp bij ingeroepen worden. Met de mestvork uit de erfenis van pap, die daar het Valkenburgerwegkippenhok mee uitmestte, ga ik aan de slag.
Heel hardnekkige groeier, met een wirwar van wortels. Eigenlijk zijn het een groot aantal kleinere planten die samen een groot bed vormen. En stevig in de grond staan. Het wordt wrikken en draaien, tillen en insteken.
Het is een prachtige zomerdag, de zon schijnt volop en het zweet loopt langs het schriele lijfje, via de rug en de hotpants, langs mijn benen regelrecht in de werkschoenen.
Maar uiteindelijk hebben we de hele kluit uit de grond gekregen, in partijen naar de afvalcontainer gebracht en daarmee het hoofdstuk tuin voor een keer afgesloten.
Volgt een grondige was- en douchebeurt, schoon hemmetje en nieuwe broek.
En dan...is er koffie!

12mei 2024 Rome IV

Een programma op TV toonde beelden van een oude kerk in Rome, iets buiten het oude centrum. 
San Stefano alla Rotonda. De fundamenten en enkele muren staan nog overeind, uit de zesde eeuw. 
Tiny wilde die kerk persé bezoeken. Ze wordt ook genoemd in een boek, Dineren in Rome van .Viestadt.
De extra reden voor een bezoek is de naam van de kerk. San Stefano, Sint Stefanus. Hij zou de eerste martelaar voor het nieuwe geloof zijn.
Bovendien de naamgever van de basisschool in Wijnandsrade, tevens patroonheilige van de parochie en de kerk. Dat schept een band!

De steniging die de dood voltrok werd op een fresco op één van de muren getoond.
We waren maar liefst drie keer bij deze kerk. De eerste keer waren we op een verkeerd tijdstip, het zou nog ruim een uur duren voor ze open zou gaan, na de middagpauze.
Volgens de informatie op de website zou ze op zondag wel doorlopend open zijn. Weer tevergeefs!
Maar de volhouder wint, dat bleek nu dus ook weer.
Je loopt om het Colosseum heen en kunt dan de Via Claudia omhoog lopen. Een straat waar bustouristen gelost worden en weer opgepikt, na het maken van de nodige selfies.
Een aardige klim. De dorstige touristen laten hun drank- en etensresten zonder probleem achter in en bij de overvolle bakken.
                                                  

De ronde kerk ligt verscholen achter een poort die uitnodigend open staat. Het voorplein wordt gebruikt als parkeerplaats voor werklieden en bewoners van het bijbehorend klooster.
Het koor met een halve koepel,  een processie van heiligen.Op de muren weer fresco's van martelingen, die heel realistisch zijn geschilderd.
Dit tafereel toont de steniging van Sint Stefanus, de naamgever van deze kerk.
Een volgende gruwelijke scene.De martelaressen worden in kokend water en/of olie ter dood gebracht. Opvallend is hoe vroom en lijdzaam de slachtoffers hun vonnis verdragen.

6 mei 2024 Rome III

  Toen we een van de vorige keren in Rome waren, bezochten we de doopkapel bij St Jan van Lateranen, De toegang tot het doopbekken is omzoomd door een aantal zuiltjes die eindigen in een marmeren bol. Omdat ik mijn pet kwijt moest om een foto te maken zette ik die op zo'n bol. Paste perfect! En sindsdien maak ik, als de gelegenheid zich voordoet een passende foto. Deze is recent gemaakt, ergens op straat. Deze paaltjes bakenen het gedeelte van de weg af voor voetgangers, is iets veiliger dan aan de andere kant van de ketting die meestal van paal naar paal loopt. Hier toevallig niet.

In Trastevere is de basilica van San Cecilia, één van de kerken die we steeds opnieuw bezoeken, maar die ook steeds weer een zoektocht vraagt om ze te vinden. De kerk is gewijd aan Cecile, dochter van een Romein, die van haar eiste dat ze trouwde met een, heidense, Romein. Zij weigerde dat. Pa, zeer ontstemd, gooide haar in een van de verfpotten die in de werkplaats van het huis stonden. Pa was leerlooier. Het wonder was dat Cecile dit overleefde. Dan maar onthoofden! Het beeld is een heel verstilde gedaante, gekapt in marmer.

Dit is wel één van de meest toeristische trekpleisters in de stad: La bocca della verita. De mond van de waarheid.
Wie liegt en zijn hand in de mond steekt zal die nooit meer kunnen gebruiken, de mond hapt ze op. Weer een meterslange rij van allerlei nationaliteiten wacht tot je aan de beurt bent. Menigeen vindt dat hij of zij iets leuks moet doen, een schreeuw, een sprong, de hand in de mouw verstoppen, dat werk. Om de orde te bewaren staat nu een gemeenteambtenaar bij het beeld. Hij maakt op verzoek een foto van wie aan de beurt is. Vandaar.
We hebben allebei onze handen nog....

4 mei 2024 ROME II

Weer een aflevering.
                                                          

Omdat we praktisch alles per pedes apostelorum aflegden moesten er ook heel wat heuvels op en af gelopen worden. En als je dan boven bent wordt je beloond met weidse uitzichten over weer een deel van deze stad, die nooit verveelt, die steeds weer met iets nieuws komt, je verrast met nog een nieuwe wijk waarvan je het bestaan en de charme nog niet kende.

Dit is 10 april. Luc is jarig en dat wordt gevierd met een eten(tje) in Hard Rock Café Roma! Luc is de vaak genoemde neef die me over alle digitale problemen heen helpt. Altijd vriendelijk, behulpzaam, vol grapjes, welbespraakt, op schrift inventief. We mochten écht niet zingen, hij zou opstappen! Hier helpt hij me met de telefoon.

Zo maar een zonnetje, in de verte de muren van Circo Maximo.

Dit is één van de acht roosters die aangebracht zijn in de vloer van de doopkapel die hoort bij St. Jan van Lateranen, achter het colosseum de weg naar boven. 

2 mei 2024 prijs

Het sportcentrum waar we al bijna 25 jaar twee keer per week komen om een beetje fit te blijven had iets leuks bedacht,
Een foto van het Gitek-team van de eerste dagen werd tentoongesteld met het verzoek, uitdaging, wens, om zo veel mogelijk juiste namen te noemen, te noteren en in de bijgeplaatste bus te stoppen.
Vandaag werd de uitslag bekend gemaakt.
En wat denk je?
Mijn betere helft was de winnaar van deze wedstrijd!
Over de prijs was nagedacht. Een"tablet" met zakjes thee, een fraaie beker met opdruk Gitek, gevuld met chocolaadjes. 
            Proficiat
en dat je nog menig jaar kunt blijven sporten.

30 april 2024 ROMA 2024 I

Ruim 3 weken waren we in Rome. Overvol, heel warm, maar ook weer de moeite waard!
Eerst maar eens een paar foto's. Voordat ik ze kan plaatsen moeten alle foto's van HEIC naar JPEG veranderd worden. Dat zal even duren.
   

    
Zoals beloofd, eerst een paar foto's. Het wachten op Zaventem werd besteed aan het drinken van koffie, thee en het eten van een Brusselse wafel. Smaakt altijd, er zijn betere exemplaren te koop. 
Dan volgt een overzicht van Piazza Navone, het hart van het oude Rome, hernieuwde kennismaking met een vertrouwd beeld. Het is zaterdagavond, we zijn in ons appartement geweest, hebben de bagage neergezet en gingen op pad. We wonen de komende weken op een straatlengte afstand van dit plein.
Een overzicht over Rome, vanaf de toegang tot het park dat aansluit aan Piazza dell' Popolo. 
Kruidenierszaken zijn tot laat in de avond open, een voordeel als je wat basisprodukten wil kopen. Die winkel varen veelal onder de vlag van Carrefour en zijn in de breedte en lengte uitgerekte Tante Emma Laden, een wirwar van hokje, kamers, gangetjes, trappen waar je voorlopig met moeite vindt wat je nodig hebt.
Een rustpunt. Op talrijke borden wordt "SPRITZ" aangeboden. Al of niet tijdens een happy hour. Dan horen daar een paar hapjes bij, bedoeld om de eerste honger weg te werken. Italië eet laat.
Een stevige wandeling over de Pincio voert naar het standbeeld van Garibaldi.
Een andere dag, we wilden naar het Plein en de Basiliek van Petrus, het centrum van de katholieke wereld. Het blijft indrukwekkend, de grootte en de verhoudingen van Plein, Colonnade, Gebouw. Zó perfect in harmonie dat het in eerste instantie "tegenvalt". Maar als je begint te lopen naar de kerk ervaar je pas de afstand.
Tot zover, wordt vervolgd.

9 april jarig

Vandaag staan we op de drempel van maar liefst drie dagen dat er mensen jarig zijn.  Niet zo maar willekeurig, nee familie of vriendin en ex-collega's.
We beginnen vandaag met een vriendin, een vriendschap die dateert uit 1967! 
Dan vieren we morgen de verjaardag van onze neef, Luc, hij wordt 52! Om het niet al te druk te hebben zijn ze, met z'n tweeën een paar dagen weg. 
Feliciteren via internet.
Nog een dag later mijn betere helft. Houdt het graag beperkt en omdat des jarigen wil wet is, voldoen we daar aan.
En samen met haar vieren twee ex-collega's hun jaardag, ieder op eigen manier.

Ik kan niet anders dan  van harte gefeliciteerd zeggen.
BIj deze!

Pagina's