Blog van hans

Ja, voor een verzoek om een tafelkleed te weven, met servetten, heb ik het gewenste garen besteld en dat zou vandaag geleverd worden. Evenwel op een tijdstip dat we niet thuis waren. Dus omzetten naar morgen.
En tot zolang heb ik even wat rust. Dat is ook maar betrekkelijk.
Het hele weekend is opgegaan aan een speciale attentie die ik weefde. 
Een kussentje, bedoeld als steun voor als het erger wordt. 
De beroerde uitslag die een ex-collega, kennis, kwekeling kreeg wil ik vertalen in een speciaal voor haar geweven werk.
De afwerking wordt onderhanden genomen.

Na de gordijnen heb ik al weer een sjaal geweven van merinowol. Die gaat uiteindelijk naar Londen, waar de "klant" woont en werkt.
 Het onderwerp van het schilderij zijn aalbessen uit de eigen tuin.

Weliswaar van vorig jaar, "ze waren erg lekker!".  
Elk besje vangt een spatje licht, de blaadjes licht gekruld en al enigszins verdord.
Het heeft een plekje gekregen nsst de kast die overgrootvader van vaderskant gemaakt heeft.
Bij de verdeling van wat er in huis was ging deze kast naar mijn vader.
Het past goed bij elkaar.
wordt een ruil.
Zij een sjaal ik een schilderijtje!
Een olieverfwerkje, waarbij de verf zelf gemengd is met authenthieke poeders op de manier zoals ook Vermeer en andere schilders uit de Gouden Eeuw dat deden.

Het geloof in de klokken, de paashaas en het verstoppen van de meegebrachte eitjes is in de loop der jaren ernstig onderhevig aan sleet. Uiteindelijk rangeer je deze folklore bij sinterklaas, zwarte Piet, santa Claus, de ooievaar, sint maarten, en wat er verder aan onzinnigheid op onze mouwen gespeld werd.
Sinds gistermiddag werd het geloof in de eierverstopverhalen weer onderuit gehaald.
 We hebben de verf zelf gekocht, alles zelf voorbereid, eigenhandig de eitjes in met handschoenen beschermde handjes geknuffeld in een plasje verf. Na het koesteren bewerkt met een lapje goudfolie om een extra-stralend effect te bereiken. Dat zie ik de hazen nog niet zo gauw voor mekaar krijgen. Vanmorgen hebben we de eerste exemplaren met zorg uitgezocht, je wil toch met een stérk ei in de arena treden om je tegenstander te verslaan. Helaas, mijn betere helft heeft zeker een betere techniek van "tietsje"!. Twee rondes gekopt, twee keer verloren. Maar elk nadeel hep z'n foordeel: je kunt een eitje meer pellen en verorberen.

We zitten in de Goede week, zoals de dagen vóór Pasen genoemd werden en ook nog wel worden. Menigeen zal niet weten wat er in deze week allemaal voorbij komt. Vooral aan religieuze gebeurtenissen.
Palmzondag hebben we al gehad. Een glorieuze intocht in Jeruzalem van Christus, bescheiden gezeten op een ezel. En het volk spreidt uitbundig kleding op de grond waarover het beestje mag lopen. Wat na die zondag verder gebeurde is nooit verteld. 
Donderdag vieren de mannen het laatste avondmaal, brood en wijn worden op mysterieuze wijze het lichaam en bloed van Jezus. "Er gebeurde een wonder!", zei pastoor dan en wij knikten overtuigd dat dat inderdaad een wonder mocht heten. Wat waren we verontwaardigd dat Judas wegliep uit de zaal om Jezus te verraden aan de Romeinen. 
Nog een wonder, Petrus die een soldaat een oor afhakte, werd terecht gewezen en Jezus zette dat oor weer vast aan de kop van de soldaat. Een dramatische nacht volgde. 
Niemand wist goed te verwoorden waarom Hij sterven moest.
Op vrijdag, Goede Vrijdag, volgde dan het tragisch dieptepunt in dit hele gebeuren. Na een zware geseling werd Hij gedwongen zijn kruis naar Calvarie te slepen, met vallen en opstaan, om daar aan het kruis genageld te worden.
Met geknepen billetjes en rode konen luisterden we naar het lijdensverhaal, zoals Pastoor dat met veel drama vertelde. Het bloed stroomde overvloedig, de pijn was niet te beschrijven, dat alles was om ons,
ZONDAARS,
te bevrijden van de hel. 
Om alles extra vroom te ondergaan zaten we iedere dag wel een uur of zo in de kerk.
We werden om de beurt naar de biechtstoel gestuurd om onze zonden te belijden. Je bedacht de vreselijkste daden die je begaan had: omkijken in de kerk, veel gepraat onder de H.Mis, een koekje uit de trommel gepakt zonder te vragen, kwaad op mijn zusje geweest, zwaar gebukt onder die last luisterde je naar de vermanende woorden van de biechtvader. Dan een oefening van berouw opzeggen en tenslotte terug in de bank penitentie doen, meestal een paar OnzeVaders en WeesGegroeten met het vaste voornemen vanaf nu niet meer te zondigen. 
We zaten in de tweede, derde, vierde, vijfde of zesde klas! Zeven, acht, negen, tien, elf of twaalf jaar oud!
Dan begon de paasvakantie, met het eerste hoogtepunt: het einde van de vastentijd. Veertig dagen geen snoep, of ander lekkers.
Zaterdag om twaalf uur 's middags was die periode voorbij, het eerste plakkerige zuurtje uit je vastentrommeltje werd uitgepakt en weggesnoept. Dan kwamen de kerkklokken terug uit Rome en strooiden de paaseieren uit, geholpen door de paashaas die de eitjes wat beter verstopte, dan duurde het zoeken wat langer. 
Paaszondag werd dan groots gevierd. Alles wat je in de vastentijd had laten staan, vooral aan maaltijden, werd nu ingehaald. 

Het Rjke Roomsche Leven......

En met het begin van de lente kwamen diverse zonnige berichten binnen.
Allereerst de verlenging van het rijbewijs voor mijn betere helft. Geen restrictie's, tractorrijden blijft toegestaan, er mag een kar achter de auto gehangen worden, het rijplezier kan onverminderd doorgaan.
En dat is een hele opluchting.
Dan werd een pakje bezorgd, stevig ingepakt, met plakband versterkt. Het uitpakken kostte nogal wat moeite, maar die moeite werd wel beloond. Het ruilobject! Een schilderijtje voor een shawl.
De shawl is nog niet afgewerkt, daar moet een vakkundige aan te pas komen. 
Het schilderijtje toont een takje aalbessen, met enkele droge blaadjes. Elk besje vangt een spetter licht, je zou er zó in willen bijten. 
Een beetje sprakeloos staan we te kijken naar het werk. En zijn er heel blij mee.
 
Ten derde. In het jaar dat begon met de zomer kregen we elke drie maanden een combinatie van een doos wijn met de passende recepten.
Recepten van een professioneel niveau, ingrediënten die normaliter niet in mijn keuken verwerkt worden. De passende wijnen smaken ook zonder het hapje of gerecht dat uitvoerig beschreven wordt.
En vandaag volgt de vierde zending, wat ons betreft ook de laatste in deze serie.
Of er nog meer lente-luchtige zaken voorbij komen weet ik natuurlijk niet, het zou wel passend zijn.

De stoffeerder is bezig met het ophangen van de nieuwe gordijnen.

   Het geheel en een close up. Het verticale gele draadje is eco jeans garen van Venne. Een garen dat is samengesteld uit oude jeans, enkele procenten pet-flessen en een "draagdraad" om het geheel werkbaar te maken. Een mooi garen met veel mogelijkheden. Al eerder weefde ik er zes kussens van voor de eetkamerstoelen, die we al 54 jaar gebruiken aan de eettafel, even oud!
 

De overslagen in de ketting, de dubbele doorhalingen in het riet, er moest heel wat verbeterd worden om een verantwoord weefsel te krijgen. Dat is ondertussen gebeurd, op een grondige manier. Helemaal opnieuw beginnen en nóg beter kijken bij het doorhalen van de kettingdraden door het riet. Maar dat is nu wel correct. 
Carnaval hebben we helemaal overgeslagen, we zijn een paar dagen in Berlijn geweest, een concertreis op topniveau!
Die Berliner Philharmonie in hun eigen concertzaal, Arthur en Lucas Jussen die hier hun debuut maakten, "we zijn erbij geweest!", Madama Butterfly en dan nog het orkest van "das Konzerhaus" onder de leiding van hun chef dirigent. Een vrije dag benutten we om Humboldt Forum te bezoeken, alleen maar topstukken, een andere vrije dag werd besteed aan das Kaufhaus des Westens.
Al met al een heel mooie reis.

En nu ben ik dan bezig met de shawl voor een oud-leerling, een weefsel dat niet echt opschiet, heel simpel, heel fijn, twee kleuren die samen verwerkt worden.
  De twee kleuren mengen onregelmatig, dat levert een speels, rijk gevarieerd geheel op.

Het voorbereidend werk liep bijna te gemakkelijk. Na het aanknopen van de ketting controleer ik met een aantal extra inslagen of alle draden op de juiste plek zitten. Geen overslag, geen verdubbeling , twee draden door één rietopening, het leek in eerste controle in orde. Maar niet bij een tweede beurt. Op diverse plekken hinderlijke fouten, dat vraagt om herstel.
Dat betekent alle inslagen losmaken, de ketting losknopen en vanaf de zijkant opnieuw door het riet rijgen van de kettingdraden.
   En dan maar hopen dat het dan wel in orde is.
Om zoveel mogelijk garen te sparen heb ik alle aanbindpunten losgeknoopt. Oppervlakkige controle levert al op drie plekken een overgeslagen rietopening op en op een andere plaats een dubbele doorhaal. Bijna onopvallend, maar de herhaalde opening ga je zeker zien. En dat is niet de bedoeling.

Het wachten is op een teken van de stoffeerder dat de gordijnen klaar zijn en geleverd kunnen worden. Dat zal wel nog een week of twee duren, caraval rinkelt aan de ramen, klopt op de deuren, schalt door de straten. En dan valt in het Limburgse alles een beetje stil.Menig bedrijf sluit voor drie of vier dagen de deur, winkels zijn beperkt open, nou ja, voor menigeen tellen de " drie dolle dagen" als hoogtepunt van het jaar. Van mij mag het, als ik maar niet hoef mee te hossen of polonaise moet meelopen.

Het weven betreft de volgende opdracht. Een sjaal in merinowol, royaal van maat, bescheiden van kleur en patroon.
    De ketting is opgeboomd op het getouw, het doorhalen door de hevels is de volgende stap, een minitieus werk waar een enkele overslag direct zichtbaar is en blijvend een fout oplevert. Om extra herstelwerk te voorkomen is dit deel van de voorbereiding een soms langdurig werk. Maar naderhand profiteer je van een prettig lopend weefwerk.

De tweede maand van wat nog pas het nieuwe jaar genoemd werd.En al snel niet te onderscheiden was van het vorige jaar.
Ook de maand waarin ik weer een jaar mag bijtellen, van 83 rustigjes aan naar 84. 
  Gisteren heb ik een hele tijd besteed aan het afhechten en wegknippen van overtollige draadjes. Op de linker foto nog te zien. Tijdens het weven laat ik de teruggestopte eindjes zitten. Pas als de productie van het getouw is ga ik het afwerken. En netjes oprollen, dat maakt het vervoer handelbaarder. Een heel karwei, in totaal toch zo'n 64 meter die je nauwkeurig bekijkt en bewerkt. Hier en daar is het nodig om een draadje niet af te knippen, maar in te stoppen. Een draadbreuk kan nu hersteld worden.
Voor morgen heb ik een afspraak met een stoffeerder die een optie geeft over kosten en duur van het naaien en plooien van de stof tot gordijn.
Ik ben heel benieuwd.

Na een maandenlange zit aan het getouw en het eindeloos doorhalen van inslagen, kwam gisteren het product van de doekboom.
Her en der vlogen regelmatig de pluizen over de vloer, zetten zich vast in het getouw, tussen de schachten.
Nu was het tijd voor een fikse schoonmaak.
Mijn betere helft bood zich spontaan aan om dat karwei te klaren.
  
En als aangekondigd wordt: "Poetsen!", nou, dan wordt er ook gepoetst.