Blog van hans

Het einde komt eraan. nog vijf keer twee cm opbomen, dan is de hele ketting op getouw.
Telkens 32 omwentelingen van elk 104 cm om dan nog een deel van de volgende draai te doen.
Dat levert dan plus minus 34 meter ketting op. Mét de zelfkanten wordt dat een breedte van 98 cm.
98 Cm met elk 8 draadjes is 784 stuks. Bij een lengte van 34 meter is dat 26.656 meter materiaal.
En daar komt dan het garen voor de inslag nog eens bovenop.
Ik reken op 8 inslagen per cm, pakweg 800 inslagen per meter, dat levert dus 25.600 meter materiaal voor de inslag.
Dan kom je in totaal op ruim 52000 meter. Omgerekend 52000 : 6400 = ruim 8 kg materiaal.

Genoeg gerekend, nu een foto.
   De eerste helft van de ketting was nog alleen op te bomen. Maar dan is de afstand te groot om alle draden tussen de twee "chevaliers" te houden. Dan moet je een beroep doen op een welwillende hulp die aan de overkant zorgt voor een regelmatige opslag van de ketting. Om niet in de war te raken of de tel kwijt spreek ik elke draai hardop uit. Ik draai in een rustig tempo, dan is het tussen de lijntjes kleuren wel zo gemakkelijk. Als alles een beetje meezit zou het karwei na het weekend geklaard moeten zijn.

Dan gaat het over de cd-speler. Al langer dan een jaar kregen we regelmatig de waarschuwing dat het apparaat een schoonmaakbeurt moest krijgen. Wat er precies gekuist moest worden was voor ons een raadsel. Tot op een dag geen geluid meer te horen was. De schijfjes draaiden wel, maar "musica", ho maar!
Ten einde raad hebben we toen contact gezocht met een firma die als heel betrouwbaar bekend is om het probleem te bespreken.
Twee mannen hebben het spul opgehaald, nadat ze eerst nog geprobeerd hebben of er misschien meer aan de hand was. In de TV was ook een of ander onduidelijk dingetje niet meer te repareren, de ouderdom, 15 jaar, dus geen onderdelen meer beschikbaar.
Twee weken later kregen we een telefoon om mee te delen dat de cd-speler weer in orde was, maar voor de TV was maar één oplossing, nieuwkoop!
Om een keuze te maken zijn we naar de winkel gegaan, na enkele jaren weer eens met de trein op stap, van Nuth cs, inchecken bij Arriva,  naar Sittard, uitchecken bij Arriva, inchecken bij NS, per intercity helemaal naar Roermond. 
Navertellen wat er allemaal mogelijk is bij zo'n aankoop, ik kan het niet herhalen. Uiteindelijk hebben we een keuze gemaakt, het spul werd besteld, zodra alles "binnen" was kregen we bericht om een afspraak te maken om een en ander te installeren. 
Dat gebeurde gisteren. Dezelfde monteurs over de vloer, een halve kamer vol dozen, kabels, apparatuur en rondlopende, en over de vloer kruipende werkers. In de kruipruimte, naar buiten , in de wagen nog meer spul halen, kruipruimte weer afgedekt, deur open, vliegen naar binnen, je bent niet meer baas in eigen huis.
Tussendoor zorgen voor voldoende drank met wat lekkers, je bent wel bezig zo'n dag.
Maar tenslotte worden alle dozen, verpakkingen, onderdelen, oude TV naar de bedrijfswagen gebracht en dan begint het uitleggen van hoe je vanaf nu TV kijkt!
Eén van de twee doet dat heel rustig, jakkert het programma niet af, vraagt regelmatig of het duidelijk is, gaat pas verder als we blijk geven dat we "het" snappen.
Als dan het eerste beeld verschijnt is dat wel een "ongelooflijk, wat een beeld" opmerking waard.

We zijn voorlopig uit de brand, kunnen weer wat jaren vooruit, kunnen weer cd-tjes afspelen, radio luisteren, een dvd draaien, ja, het leven lacht ons weer toe!

We hebben weer een paar broeierig-warme dagen en nachten achter ons.
Dat weerhield ons niet om met auto naar de garage te rijden, voor wat een grote beurt bleek te worden, om dan te voet naar huis terug te lopen.
Een afstand van ongeveer 8 km, niet echt natuurschoon, maar een mix van straten, schaduwplekken, volop zon, een pleisterplaats aan een vijver met een rustpauze, koffie en sanitaire voorzieningen.
Het laatste stuk gaat lang bergop, onder een steeds warmer wordende dag. 
 Links een maïsveld, redding voor als de nood het hoogst is, rechts een oude vuilnisstortplaats, achter hoge hekken.
Uiteindelijk kom je uit bij Nuther Kruis, het hoogste punt van ons dorp. Dat punt gloort aan de horizon en nodigt om een stapje meer te zetten.
Waarom?
Dan volgt nog een afdaling onder dichtgegroeide bomen, heerlijk koel.
En dan het verlossende bord met de aanduiding:
Grijzegrubben!

's Middags bracht onze buurman mij naar de garage, per taxi.

Het gaat weer eens een van de warmste dagen van dit seizoen worden.
Om 10.00 uur vanmorgen ging officieel het warmteplan van start.
Het betekent heel veel aanpassen aan van alles en nog wat.

Gelukkig heb ik een goed alternatief. Vanmiddag heb ik deels besteed aan het verder opbomen van de ketting.
Ik ben 10 cm verder, totaal staat nu 40 cm op de kettingboom.
Na de lange onderbreking wist ik toch nog hoeveel omwentelingen er nodig zijn. 
En ik heb nog zonder hulp kunnen werken.

Een week gleed als droog zand door mijn handen.
Zó is het maandag, zó is het weer zondag.
Het beloofde een mooie dag te worden met volop zon. Om er echt van te profiteren stelde mijn betere helft voor om "een stukje te lopen, heb je zin?" 
Dat leek een goed idee.
"Dan kunnen we beter wat vroeger gaan, dan is het nog niet zo heel warm."
Ook mee eens.
Het was toch al even over half elf voordat we op weg waren. Links, rechts aanhouden, rechts, rechts, links, rechtdoor, zij had een route over veldwegen gekozen.
  Nauwelijks op weg zagen we in de berm van de Bronkweg deze kanjers van zwammen. Een formaat dat je niet zo vaak tegenkomt. Maar zeker de moeite waard om vast te leggen en weer te geven. Als het elfenbankjes zijn dan mag daar een stevig Elfje (Twaalfje?) op zitten om even uit te rusten van een droomvlucht.
Dat loopt niet steeds even gemakkelijk, het is wel een vrij pittige tocht. Af en toe is de weg overschaduwd door wat bomen, dat is een welkome verkoeling.
Zonder pauze lopen we verder, we ontmoeten een paar dat we niet kennen, maar mij herinnert de man aan een klasgenoot van de Kweek, later ook nog collega in Nuth.
En deze man is dan ook nog bevriend met die klasgenoot. Hoe kan iets lopen. Een kort praatje en verder.
We zijn onderhand in Aalbeek, kiezen het Omlooppad, door weilanden en langs de Platsbeek naar Helle. Een leuk stukje natuur.
We steken de weg over, zeggen goeiendag tegen twee uitrustende fietsers en lopen over het Heller voetpad, rechts omhoog, steken weer een verharde weg over en beginnen aan het Lange Meinpad,
langs maïsvelden om uiteindelijk uit te komen op de Horenweg. Langs de huizen van de "Criemesjkoloníe", naar de Bergerweg en Bronkweg en tenslotte arriveren we in Grijzegrubben.
We zijn bijna twee en een half uur en ruim acht kilometer verder!
Al met al een stevige, mooie wandeling.Aan het eind was het al een heel stuk warmer.
Wat ons opviel, andere wandelaars en fietsers, ruiters, koetsiers waren vriendelijk en zeiden net zo goeiendag, of Hallo, of zelfs een opmerking over het weer.
We smeren een boterham en gaan dan pas onder de douche.
Een douche royaal verdiend, vinden we alletwee.

We kunnen weer vooruit.
Dat hopen we althans.
De laatste draad is door alle poortjes getrokken, de hele bundel ligt met een knoop vast aan de kettingroede.
Het opbomen kan verder gaan, wat heet? opnieuw oppakken en beginnen.

Soms kun je niet verklaren, uitleggen, duidelijk krijgen waarom je niet aan het werk gaat. Werk, dat is het opbomen van de ketting.
Je staat bij het getouw, en in feite is er niets waarom je niet zou starten. De ene keer komt onverwachts bezoek, dan moet je opletten of de bel gaat.
Je wacht op een afspraak, het is te weinig tijd om een volledig segment op te bomen, maar net zo goed ben je huiverig dat er nu iets verkeerd zal gaan.
Vooral onverwachte storing is een reden om te vertragen.
Morgen hebben we geen tijd om aan de slag te gaan, verplichtingen buitenshuis.
Nou ja, het komt wel.

Een kwestie van diep zuchten, even stilstaan, overleggen met mijn betere helft en dóórgaan!
Iets anders zit er niet op. En dat heb ik vandaag gedaan.
Uit de voorraad heb ik de juiste klossen garen gezocht, de klossen die afgewikkeld zijn, geheel of ten dele, uit het klossenrek gehaald en richting zolder getogen.
De middag is grotendeels opgegaan aan het opdraaien van de klossen, helemaal vol.
De hele handel weer terug op het rek en toen was het genoeg geweest voor vandaag.

 

Je wordt wakker, rond een uur of half zeven, gaat naar de badkamer, daar wachten al een paar pilletjes die je gezondheid op peil proberen te houden. Iets voor de bloeddruk, een ander om het cholestorolgehalte te temperen, een derde om wat extra vitaminen, die ik zelf niet aanmaak, binnen te krijgen.
Je kijkt met slaperige ogen in de spiegel, bedenkt wat deze dag zal brengen. In ieder geval verder gaan met opbomen van de ketting voor de gordijnen. Vervolgens loop je naar de kamer die we weefkamer gedoopt hebben.  
Je haalt de telefoon van de voeding, kijkt of er al berichten zijn, en met een scheef oog kijk je naar het weefgetouw.
"Eh, wat is dat? Zie ik dat goed? Het zal toch niet waar zijn!"
Twee spoelen lijken helemaal leeg te zijn! Je voelt voorzichtig of de indruk gelijk heeft. Ja hoor! Zonder dat je het in de gaten had, waren die spoelen al helmaal leeg. De moed zakt je in de pantoffels. Even laten bezinken. En bedenken wat er nu volgt. Op zoek gaan waar de garenvoorraad op was. Dat kan alleen maar door het opgeboomde deel af te wikkelen en zoeken waar het einde van die draad is. Of zou je eerst twee lege spoelen voldraaien?
Je kiest voor het laatste. Of ga je toch eerst maar verder zoeken waar de tweede draad ophield? Misschien beter, dan weet je hoe ver je terug moet draaien. En dat is een behoorlijk verschil.
Om de zorg te delen breng je je betere helft op de hoogte van het malheur. Dat gebeurt dan onder het ontbijt. Bedenken wat de beste voortgang zal zijn. Je wijst aangeboden hulp vriendelijk maar beslist van de hand.
 

Na wat zoeken van wat en hoe moet je eerst doen, wat volgt dan, hoe ga je verder, komen de achtereenvolgende stappen weer terug in het geheugen. Hoe maak je een kruis in de ketting, kruislatten werken nu niet, je hebt flexibele scheiding nodig. Dat zijn dan gladde "kabeltjes in twee kleuren" die je inlegt als de ketting opgewonden is op de kettingboom. En dan gebeurt het onvermijdelijke! De kabels lopen vast naast de kettingboom. Als ik probeer om de kabels los te trekken, glijden ze uit het gevormde kruis.Ondoenlijk om dan kabels weer terug te brengen op de goede plaats. Dat kan pas als de hele ketting opgeboomd is. Er zit niets anders op dan deel voor deel op te bomen. Om dan ten slotte de twee delen alsnog te verdelen. Maar gaandeweg loopt het opboomproces als vanouds. Nog even en dan moeten we met twee man aan het werk. Terwijl de een draait houdt de ander de bundels garen in het gareel. En telt. 

Vandaag heb ik de start gemaakt met het opbomen van de ketting voor de gordijnen.
    Van links naar rechts.
Vooraan op de afbeelding de spanningbox. Die gebruik je om de ketting in delen op te bomen. Op deze manier krijgt de ketting over de hele breedte dezelfde spanning.Achter op de foto het klossenrek. Hier zijn de afgetelde meters opgedraaid. Ik weef 8 draden op een cm, boom op met 2 cm tegelijk. Van het klossenrek lopen de draden naar de spanningbox. Hier gaan de draden een voor een door de openingen van het riet. Met de ronde pennen regel ik de spanning. Dan rijg ik elke draad apart door de kam. Die is zó gevormd dat de draden om de beurt door een oog en door een open ruimte gehaald worden. Tenslotte voer ik de kettingdraden met bundels van 8 draden door de geleidekam en knoop de hele bundel vast op de kettingroede.
Dan kan het opbomen beginnen. Eenendertig omwentelingen leveren ruim 32 meter ketting op.