Overige onderwerpen

De tweede maand van wat nog pas het nieuwe jaar genoemd werd.En al snel niet te onderscheiden was van het vorige jaar.
Ook de maand waarin ik weer een jaar mag bijtellen, van 83 rustigjes aan naar 84. 
  Gisteren heb ik een hele tijd besteed aan het afhechten en wegknippen van overtollige draadjes. Op de linker foto nog te zien. Tijdens het weven laat ik de teruggestopte eindjes zitten. Pas als de productie van het getouw is ga ik het afwerken. En netjes oprollen, dat maakt het vervoer handelbaarder. Een heel karwei, in totaal toch zo'n 64 meter die je nauwkeurig bekijkt en bewerkt. Hier en daar is het nodig om een draadje niet af te knippen, maar in te stoppen. Een draadbreuk kan nu hersteld worden.
Voor morgen heb ik een afspraak met een stoffeerder die een optie geeft over kosten en duur van het naaien en plooien van de stof tot gordijn.
Ik ben heel benieuwd.

Een uurtje extra aan het getouw levert direct zichtbare vooruitgang op. Op dit moment heb ik 30 meter eneen beetje geweven. Het wordt een indrukwekkende rol stof. Als het een beetje meezit haal ik wel 33 meter. Dat ligt eraan of ik nergens een telfout heb gemaakt toen ik opboomde. Dat zal zich nu wreken. Eén ronde gemist betekent dat over de hele breedte 1 meter minder geweven kan worden. W at dan mogelijk is, een ronde bijknopen! Niet echt mooi, maar wel besparing van materiaal. 

We zullen zien. Morgenmiddag gaat het werk verder. Mijn doel is om nu dagelijks 50 cm vooruit te komen. Dan moet er wel niets tussen komen.

Zoals een telefoon die niet meer werkt. De vaste aansluiting gaf steeds maar de bezettoon, mobiel naar het vaste nummer leverde ook al niets op. 
"Geen aansluiting onder dit nummer.", was de vriendelijke stem van de medewerker.
Wat bleek? Na bezoek vanmorgen aan de winkel waar ik de telefoon kocht, werd me geadviseerd om "TE RESETTEN!" Alles uittrekken, wachten, weer aansluiten, wachten tot alle lichtjes branden.
En jawel hoor! Als vanouds waren we weer verbonden met de buitenwereld.
 

28 meter, nog pakweg 5 meter te gaan. Elkwe vrije tijd die ik heb wordt besteed aan ...weven!
Enerzijds geen probleem om de tijd zo te vullen, anderszijds blijft er weinig over voor andere zaken.
Gauw wat boodschappen doen, een enkele keer een kleine wandeling. 
Gelukkig ben ik niet zo'n verslaafde TV-kijker, ik kan dagen zonder. 

Zoëven kwam een bericht binnen van de wel-en-wee-app van ons dorpke aan de Pletsjbèèk.
Een vernieuwde website Grijzegrubben.nl . Een korte blik toont allerlei nieuwtjes, programma, "moele en boele", een aanvulling op de "roddelrubriek" met persoonlijk blijde berichten en klaagzangen over verdwenen poezen of weggelopen honden, oudejaarsgeknal en meer van dit burengepraat. 
Gelukkig geen scheldpartijen of klinkklare onzin.

Wat we al dachten, het was een niet zo rustige overgang naar het nieuwe jaar. Nieuwe bewoners, nieuwe methoden. Tot lang na middernacht bleven de vuurwerkers maar doorgaan. "Siervuurwerk", noemt dat. Kabaal is het!
Vandaag is opgegaan aan van alles. De allerlaatste wenskaart is af. 
Maar ook aan weven. 23 Meter. Het gaat echt naar het einde toe. Ik krijg nu iets van: " Nu wil ik het afhebben!" 

Gisteren passeerde ik de 22 metergrens, vandaag liet ik een paar foto's zien aan onze overbuurvrouw toen we nog op Boschweg 12 woonden. Inmiddels 47 jaar geleden.
Ze was wel onder de indruk, vond het heel mooi. Leuk om te horen.
Vanmorgen hebben we de laatste fitness gedaan in 2025. 
Tegenwoordig begin ik met e gym, training op 9 apparaten die afgesteld zijn op het vermogen dat je liet vastleggen als eerste inschrijving en "intake". Ongeveer in een kwartier werk je de apparaten af, maakt twee rondes. Met een klein half uur heb je alle grote groepen spieren getraind.
En na enkele weken voel je duidelijk resultaat. Er is veel belangstelling voor.

Na de training is het vaste gewoonte dat we koffie drinken. Omdat Kerst en oud- en nieuwjaar gevierd werden en worden was er Kerstbrood. Stevige, dikke sneeën royaal besmeerd met boter.
En dat vindt gretig aftrek.
Bij het vertrek naar huis wensen we elkaar " 'n goeie roetsj!", waarmee we bedoelen dat de overgang naar 2026 goed zal verlopen. Voor ons gaat het een rustige passage zijn.
Stokbrood, enkele kazen, paté, zoutjes en een fles prosecco.
Als die leeg is, is dat ook voorlopig de laatste alcohol die we drinken. 
"Dry January". 

De week waarin we Kerstmis vieren is begonnen. De festiviteiten rond dit feest beperken zich hier tot nauwelijks andere werkzaamheden dan de voorbereiding voor om het even welk feest. 
We hebben nog nooit meegedaan aan het versieren van het huis met honderden lampjes in de vorm van sterren, slingers, verlichte bomen, hertjes met en zonder arreslee, raamomlijstingen, imitaties van druipsteengrotten, van binnenuit verlichte kerststalfiguren, kerstbomen die metershoog de lucht in groeien, opgeblazen SantaClaus-poppen, figuren die door het jaar in allerlei smakeloze variaties voortuinen bevolken omdat er weer iemand 50 geworden is. 
We steken een kaars meer aan, het engelenorkest heeft zijn plek weer ingenomen, een mooi geborduurd tafelkleed siert de eettafel en dat is het dan wel zo'n beetje.
Wat eten betreft, kook maar gewoon, dan is het lekker genoeg.

Gisteren heb ik 21 meter bereikt. Alle spoeltjes zijn op, de komende dagen besteed ik aan het aanleggen van nieuwe voorraad. 
Ik heb uitgerekend dat ik voor een meter stof 1300 meter garen nodig heb. Uiteindelijk weef ik pakweg 32 - 33 meter, dat betekent dat er 42000 meter cottoline verwerkt wordt!
Cottoline is de soortnaam van het Venne garen dat ik gebruik voor dit project. Een menggaren van 60% katoen en 40% linnen.

Alle vrije uren die beschikbaar zijn gaan op aan weven!
Maar er moet meer werk verricht worden in deze tijd van het jaar.
Planning van "die daag", inkopen doen voor de gebruikelijke feestelijkheid, we willen niet overdrijven maar toch iets anders op tafel zetten dan gewoonlijk.
Het idee voor de kaart met een goede wens én passend lapje heeft al vorm gekregen. Wolfgang Amadeus zei het zo mooi. "De opera is klaar, ik moet  ze alleen nog opschrijven!" 
En dan leeft de mens niet bij brood alleen, hij wil ook nog af en toe cultuur plegen. Waren het eerst die Dreigroschenoper, toen de Dutch Eagles, een week later zaten we mee te deinen op de klanken van een Ierse groep, the Kilkenny's, vijf man sterk met een mengeling van Folk en feelgood songs. "Hoogtepunt" was wel een Ierse bewerking van Father Abraham's kleine café aan de haven!De man op de rechter foto heeft een heel speciaal instrument op zijn schoot. Een soort van doedelzak, maar deze keer wordt de lucht via een externe toevoer geregeld. Hij hoeft niet meer zelf te blazen. Dus geen hamsterwangen, maar heel ontspannen de fluit bespelen. Het geluid komt wel in de buurt van de Schotse doedelzak.
 
En gisteravond maakten wij onze opwachting in het clublokaal van de handboogschutterij voor de jaarlijkse Kerstkienhappening.
Voor mij de eerste keer dat ik de hele avond meemaakte. We waren te voet naar deze lokatie gelopen. Lekker weer, geen parkeerprobleem, we waren bijna de eerste deelnemers. De voorzitter was druk doende met de voorbereidingen van de kienavond. De prijzen staan al ingepakt te wachten tot ze aan de winnaar uitgereikt worden. Het kerstbrood staat al gereed op de tafels, deels besmeerd, deels "droog". Chocolade kerstkransjes in schaaltjes vinden al direct aftrek. De deelnemers druppelen binnen, het zijn allemaal buurtgenoten.
 
Tja, jammer van alle voorbereiding, de opkomst was weer minder dan andere jaren. Natuurlijk de harde kern van het dorp, een enkele nieuwe inwoner, alles bij elkaar 23 deelnemers.
Maar heeft wel geloond.
Twee keer kien op het eerste rijtje, één keer op twee rijtjes. En dat brachten we veilig, te voet huiswaarts.!
Gelukkig brandden nog rondom alle huizen de feestelijke kerstverlichtingen, slingers, kerstmannen, hertjes met en zonder slee, kerstbomen zonder naalden maar met lampjes.
Aparte vermelding moet de jeu de boules baan krijgen. Een aantal enthousiaste spelers hebben een heel tafereel opgebouwd rondom een schommelende Santa Claus. Compliment mensen.
Al met al was het een geslaagde avond.
Bestuur, bedankt

                                   
We waren gisteravond in ParkstadLimburgTheater. Een concert van de Dutch Eagles, een band die al 20 jaar langs theaters en festivals toert, in binnen- en buitenland. Het was weer de moeite waard. We hadden ze al eens aan het werk gezien in het openluchttheater in Valkenburg. Bekend en minder bekend repertoire kwam langs.

Het begint een aanzienlijke rol stof te worden. Tot nu toe heb ik 14 meter geweven. De afgelopen week was ik erg vlijtig en dat vertaalt zich in hogere productie. Als je ziet hoe de lap groeit stimuleert dat weer de zin om verder te gaan.

Het concert was uitverkocht. Van alle bezoekers was er maar een dame die haar haren opgestoken had tot een wiebelende knot. En waar zat zij? Jawel!, in de rij voor mij op de stoel voor de mijne. Dat was nog niet voldoende, ze bewoog ook nog eens mee met de muziek. Dat werd dus linksom of rechtsom kijken naar de muzikanten. Had je net een goede kijk, hopla, daar zwaaide het kapsel weer naar de andere kant! Het kostte vier opnames voordat ik er één enigszins scherp op het beeld kreeg. Ik had nog willen vragen: " Kunt U het konijn niet terug in zijn kooi stoppen?", ik heb het maar niet gedaan.
"Er zijn ergere dingen.", zei ik tegen de buurvrouw, die vond dat ik wel een heel goeie plek had.
 

Het steeds maar opnieuw een afbeelding plaatsen van het geweven deel van de gordijnen gaat saai worden. 
Ik beperk me daarom maar tot het vermelden van de bereikte lengte. 
Tot nu toe heb ik 13 meter geweven. Er zijn dagen dat ik behoorlijk kan doorwerken, andere dagen schiet het voor geen meter(!) op.

55.
Dat was gisteren, we waren 55 jaar voor het wettelijk deel van de huwelijkse staat voor de ambtenaar van de burgerlijke stand verschenen om er met "JA" te antwoorden op de belangrijke vraag of we elkaar allerlei beloofden.
Het kerkelijk huwelijk, dat in die tijd veel zwaarder telde, zou pas een half jaar later voltrokken worden.

"Eerst voor de wet,
dan pas voor het bed.",
was een gevleugelde uitspraak, zegswijze in het Roomse Limburg.
Wat je stiekem foefelde met elkaar, daar ging niemand over. Als je maar niet betrapt werd.

Het was gisteren wel een uitgelezen dag om het graf van mijn ouders te verzorgen en te sieren met een bloemstuk.
Druilerige regen, modderige paden op het kerkhof, hier en daar iemand die met hetzelfde werk bezig is.
"Onze" bloemenzaak is in andere handen overgegaan. Niks mis mee, maar het bloemstuk dat we vorige jaren bestelden was wel heel anders dan dat vandaag.
De poetsbeurt van dit jaar had weinig zin, nauwelijks schoongemaakt en regenvrij, vielen de onophoudeijke druppels op het graf. 
Nou ja.
De intentie is goed. 
We blijven niet langer dan noodzakelijk is, het is echt Allerheiligen- Allerzielenweer.
Met een foto maak ik de andere familieleden deelgenot van de "inspanningen" die we verricht hebben.