Weven

De herfst met zijn nare gewoonte om de bomen te ontkleden na ze eerst in fraaie kleuren gekleed te hebben, levert veel extra tuinwerk op. Zo'n beetje iedere dag loop ik door de achtertuin om eventuele walnoten te zoeken en te rapen. De opbrengst is zeer zchaars dit jaar. De grote boom in de wei levert nauwelijks nog wat op, nu al voor het derde jaar, de andere, bij de vijver, levert in vergelijk met vorige oogsten een zeer schamel resultaat. Maar je moet toch speurend de hele tuin doorspitten! 
Na enkele dagen en een nacht met harde wind en regenbuien had ik een container vol!!. 
Dan waren er weer enkele artsenbezoeken aan de orde. 
Een nieuwe leesbril, 
Nieuwe hoorapparaten, 
Bloedprikken,
Consult bij de huisarts,
Consult bij de reumatoloog.Verder vergaat de tijd met boodschappen, een praatje op de markt met een oude bekende, 
en, inderdaad, tussendoor ook nog verder werken aan de gordijnstof. Ben door de 3 meter grens gegaan.
Ik hoef nog maar ongeveer 30 meter, dat schiet dus lekker op!

Bezoek bij de audicien leverde een nogal teleurstellend resultaat op! De trilharen in het slakkenhuis verharden stilaan, ik weet niet in welk tempo, maar uiteindelijk blijft niets anders over dan totale doofheid. Dat beeld is me al enkele jaren geleden voorspeld, het komt hard aan. Zonder hoorapparaten hoor ik aan de ene kant nog 20%, aan de andere nog 25%. Daar wordt je niet echt vrolijk van. Met hulpmiddelen zal het wel meer "luistergenot" opleveren, het blijft behelpen. De audicienne legde uit dat de nieuwe generatie apparaten heel wat meer kunnen dan die ik nu nog gebruik. Tegen het einde van de maand kan ik proefondervindelijk ervaren hoeveel meer.
Ik begrijp niet helemaal hoe het in elkaar zit. Als we na de fitness koffie drinken met een groep deelnemers moet ik vaak mijn oren dichtstoppen om het volume te temperen.
We hebben een paar zeer luidruchtige sporters die vooral boven alles en iedereen uit willen komen. Niet te verdragen.
Het schuiven met stoelen over de stenen vloer, niet te harden.
Het imiteren van de blèrende prinsjes en prinsesjes, wat een herrie.
Heel vaak laat ik de (h)oorbellen uit, met het gevolg dat ik in een wolkige bubbel zit en nauwelijks volg wat er besproken wordt.

En ondertussen zit ik toch geregeld achter het getouw, het werk gaat door. Een groter vlak toont de patronen die geweven worden, het ziet er goed uit. Als het vandaag meezit ga ik over de 2 metergrens.
---
Het is16.45 uur, een Belg, Vermeersch?, is wereldkampioen gravelrijden, ze reden praktisch door de huiswei, vóór een Nederlander, Frits Biesterbos, op 38 seconden.
Geen kampioen, maar ik heb wel mijn doel bereikt, 2.20 meter geweven gordijn!
 

Nu alle problemen opgelost zijn kan ik eindelijk "meters maken". Voorlopig nog decimeters, maar toch. 
Vanmorgen heb ik 40 cm geweven, foto's gemaakt en een verjaardagskaart in elkaar geknutseld.
Een mens moet toch wat. Tot nu toe heeft het geregend, op dit moment schijnt de zon.
Een paar foto's.
  

En zo liep de ene maand over in de volgende. Alweer oktober.
En na alle tegenvallers en goed-kunnen-doorwerken-momenten was ik eindelijk zo ver dat ik echt aan weven toe kwam.
Helaas.
Na een centimeter of 8 - 9 weer een kink in de kabel!
Het euvel dat al eerder opspeelde, maar verholpen was door de Vlaamse connectie, begon opnieuw roet in het eten te gooien.
Spontaan slaat het programma een slag over en steeds als schacht 11 meespeelt. 
Wat voor oplossing?
De zelfkanten zijn op schacht 10 en 11 ingeregen. Het weefsel zelf is gelukkig niet de dupe van het mankement. 
De zelfkanten uit het weefsel gehaald en weer opnieuw ingeregen op schacht 12 en 13.
En nu moet ik controleren of het allemaal geholpen heeft.
 

En vandaag heb ik het proeflapje weer uitgehaald om niet een halve meter ketting verloren te laten gaan.

Het doorhalen door het riet verloopt spoedig. Ik heb een strook van 15 cm aangebonden, programma ingetoetst, en een proeflapje geweven.
   

Een morgen goed doorwerken heeft resultaat!
Alle draden zijn door een hevel gehaald en ik heb al een begin gemaakt met het doorhalen door het riet.
  

Als je maar stug volhoudt en vlijtig aan de getouwen blijft zitten, dan lijkt het door-de-hevels-halen best wel op te schieten.
Vandaag ben ik royaal over de helft gekomen. Er zijn nog 40 cm te gaan, dat zijn dus 340 draden door een hevel halen.

Ik stap achter het getouw uit en ga voor het scherm zitten.
Tussen allerlei huishoudelijke karweitjes heb ik nog tijd gehad om de verkeerd doorgehaalde kettingdraden wél op de goede plek te krijgen.
Nu ben ik zo ver dat ik verder kan werken. Het heeft bijna twee dagen gekost om alles op de goeie plek te krijgen, maar ik ben blij dat ik deze keuze gemaakt heb.
Een soms pijnlijke keuze. zó veel uren gewerkt en dan zonder spijt alles uithalen en opnieuw beginnen. 
Het resulteert in meer tevredenheid als je gaandweg ziet dat het voorbereidend werk beter resultaat zal opleveren.
En daar doe je het voor.
  

Vanmorgen heb ik het "probleem" met mijn betere helft besproken. Oprechte deelname aan het vergeefse werk, maar meer dan eerlijke deelname is er niet. 
De oplossing ligt voor de hand: begin maar opnieuw!
En dat gaat dus vanaf nu gebeuren. Nog langer piekeren heeft geen zin, een nieuw idee is ondertussen uitgegroeid tot een acceptabele oplossing.
Per 2 cm 1 gele draad, en per 2 cm een dubbele witte draad. Voordeel is dat er iets van reliëf gevormd wordt.