Weven

Wat ik in gedachten had blijkt niet uitvoerbaar. Het garen dat ik wil gebruiken kan niet gecombineerd worden met andere kwaliteiten. Het geheel is veel te dik, werkt niet mee om in de hevels geregen te worden.
Bij elke wisseling moet ik nahulp bieden. De sprong handmatig vergroten om de steeklat erdoor te krijgen.
Dat werkt echt niet. Twee lapjes heb ik geweven, het werd steeds moeizamer om verder te komen. 
Dan is er maar één oplossing: de schaar erin! En alles uit het getouw halen, opruimen, een nieuwe ketting scheren en hopen dat het dan wel werkt.
In plaats van 12 draden per cm komen er nu 8 draden, met een totaal van 2 draden per hevel. De helft van de ketting heb ik al door de hevels gehaald.
We gaan het zien.

Zo denk je, ik ga toch maar weer eens beginnen met stoppen. Het weven was en is nog steeds een passie van mij. Maar alleen en enkel maar wat opzetten en dan weer een shawl, weer wat poleerdoeken, zelfs een lap stof voor een jurk of jas, echt spannend is het niet meer. En dan vraagt je iemand zo maar, bijna in het voorbijgaan of ik een wade wil weven! Dan hap ik wel even naar lucht, dat is wel weer erg aantrekkelijk om te doen.
En dan begint het in mijn bovenkamer te draaien, te knarsen, te vonken, te kriebelen, te stomen, te dampen, plannen meer dan genoeg, wat wil ze, welke kleur wil ze, wat voor idee heeft ze zelf? Uit wat ze erover zegt blijkt wel dat het idee al langer leeft. Ze heeft duidelijk voorkeur voor een kleur, háár kleur.
"Daar voel ik me het beste bij, andere kleuren wil ik het liefst zo gauw mogelijk wisselen voor mijn favoriete."
En dat is de aanzet voor een nieuwe opdracht. Overleg, appjes, foto's van alles gaat over en weer.
Er is zelfs een kleingetouw aan te pas moeten komen om een proefweefsel te maken. En zo ver ben ik nu. Een geschoren ketting, een deels doorgehaalde ketting, nadat ik de hevels opnieuw in de schachten geplaatst heb.
    

Er was zo veel te doen, ik kwam niet toe aan het herrangschikken van de in elkaar gedraaide draden. Ook tuinwerk, de ramenwasser deed zijn werk, boodschappen moesten aangevuld worden, voor mijn andere helft begon het kaartseizoen weer, tandartscontrôle voor allebei, een wandelingetje na lange tijd, een ziggo-medewerker kwam een ding installeren, zaken rondom de aanrijding en uitkering moesten nog geregeld worden, en... last but not least, ik had eventjes geen zin meer.
Maar nu heb ik alle draden uit elkaar geplukt, opnieuw opgeboomd, op spanning gezet, het wachten is op een programma invoeren en aan de slag.
Het geplande bezoek aan een weefster die cursussen geeft is uitgesteld.

Verleden vrijdagavond heb ik voor het laatst meegedaan aan de spinningles op vrijdag. Het werd te zwaar. Een weekend ging op aan uitslapen en bijkomen van de inspanning.
Het was best wel een emotioneel moment toen ik van de fiets stapte en naar de kleedkamer liep. Het is goed geweest. Op donderdag blijf ik wel spinnen.

Vorige zondag werd "gevierd" dat Nuth opging in de nieuwe gemeente Beekdaelen, een samenraapsel van 15 kernen die een langgerekte groenelintgemeente vormen. Dat is nu 5 jaar geleden.
Het werd gevierd met een optreden van diverse koren en harmoniën die ook eens in andere dorpen dan de eigen kern kwamen optreden.
   De officiële aftrap werd gegeven op zaterdag in Hulsberg.
Zondagmorgen om half elf startte de dag met een kerkdienst in de buitenlucht. Gelukkig werkte het weer mee. Harmonie St.Bavo verzorgde, samen met twee kerkkoren het muzikale deel van de dienst. Een diep gewortelde traditie werd hier in stand gehouden. Geen feest zonder kerk!
Tussen de mis en de volgende presentatie hadden we voldoende tijd om te lunchen "aan hoes", goed verzorgde royale hap met een goeie tas koffie. 
En om half drie begon in het trefcentrum een concert waar drie koren aan deelnamen, uit Schimmert, Schinveld en Nuth. En om dat laatste koor waren we gekomen. Orpheus, een gemengd koor dat ooit door mijn schoonvader werd opgericht als dubbelkwartet, uitgebreid naar gemengd koor en nu nog steeds samen zingt. Begeleiding door de pianojuf van Tiny, de directie verzorgt de luistercursus mentor. Dat allemaal schept een band!
Al met al besteedden we een hele dag aan dit evenement, rond half zes  waren we thuis.

En de winst die ik oppikte? Een stevige verkoudheid die me weer een paar dagen aan huis hield.
 

Hoe lang zit ik al "in het vak"? Vóór 1982 volgde ik al weefcursus bij Trudie Godefroot. Zij gaf les aan de school voor vrije uren, toen o.a. ondergebracht in Hoensbroek.
Het bekende: "Oh, een man!", omdat de dames dachten dat ik het weefgetouw voor mijn betere helft kwam brengen.
Daar leerde ik de basisprincipes van weven.
Toen las ik in de krant een advertentie van Weefkring Zuid Limburg. Zij zochten mensen die een cursus weven op hoog niveau wilden volgen, in Tilburg. Een samenwerking  van de weefkringen uit Zeeland, Brabant, Limburg,
samen ZeBraLim. Navraag per telefoon gaf opheldering over wat hoog niveau inhield. Als je zelfstandig een ketting kunt scheren en op het getouw zetten, dan kom je al een heel eind in de bedoelde richting. Dat was voldoende om in te schrijven als lid van Weefkring Zuid-Limburg, want dat was wel een vereiste. Die cursus ging echt verder dan de basis. Behalve weven kwam ook kleurenleer en compositie aan de orde. Twee jaar reden we elke vier weken naar Tilburg, in een bovenzaaltje van een bruin cafe, Café Voskens, werd deze cursus gegeven. Daar leerde ik een aantal vrouwen kennen waarmee ik nog lang contact gehouden heb. Annie uit Schimmert reed met mij mee. Ondertussen had ik al een groot staand getouw gekocht, oorspronkelijk 4 schachten en 6 trappers. Later uitgebreid naar 8 schachten en 10 trappers. De vrouwen die uit Zeeland kwamen vertelden over een school waar wekelijks weeflessen gegeven worden. Dat was een cursus van 3 jaar, verdeeld over 40 weken, compleet met tentamens en een officieel van rijkswege erkend diploma na een eindexamen. "Henri Story" de naam van de school. Het noemen van de naam was al voldoende om bestuursdames tot hysterisch gehuil en gekrijs te verleiden! "Jullie altijd met je Gent, met je Henri Story!"
Het enthousiasme sloeg over, we gingen naar de opendeurdagen, samenvallend met Hemelvaartweekend. Ja, daar viel de beslissing. Ik werd student aan het instituut Henri Story, wat later een lagere technische school bleek te zijn. Zogezegd een ambachtschool oude stijl. Zeer schools, zeer strak, maar ook heel degelijk. 's Morgens weven aan de getouwen, een zaal vol, 's middags theorie, de ene week technieken, de andere week ontwerpen, kleurenleer, compositie. Met thuisopdrachten. Met twee keer per zaterdag het noteren der aanwezigheden, waarbij naam en achternaam volledig uitgesproken beantwoord dienden te worden met: "Present!"
Na drie jaar heb ik het examen afgelegd met goed gevolg, mijn examanenstuk was een kamerjas, gebaseerd op kimono-basis, gewaardeerd met een 80 ten 100.
En een jaar later werd een vervolgjaar aangeboden, dat ik ook nog deed.
Toen was het genoeg, ik had zoveel bagage dat ik heel lang vooruit kon. En kan.

En nu heb ik een ketting op het getouw staan waar ik voorlopig niets mee kan. Een dubbelweefsel. Een beginnersfout van de ergste soort.
Het enkel kruis had ik goed vastgelegd. Maar bij het doorsteken van de kruislatten stak ik beide door dezelfde opening. Haalde de afbindkoordjes weg en daarmee viel het enkel kruis uit elkaar! 
Niet gecontroleerd of alles goed zat. Om nog iets te redden van wat misging heb ik ketting draad voor draad zoveel mogelijk weer opnieuw doorgehaald. Maar de draad van de bovenlaag correspondeert niet steeds met de draad van de onderlaag, gevolg: de hele boel klit in elkaar!
Geklungel van een beginneling! 
Maar we gaan stug verder. 

Eindelijk kan ik de draad weer oppakken. Na zo veel misère met vallen en opstaan, met deuken en gladstrijken, met een mankerende en een nieuw bril,kan ik nu weer verder met het doorhalen van de kleurige ketting waar ik een dubbelweefsel van ga weven. Een dubbelweefsel dat een shawl gaat worden. Twee nieuwe garens die ik combineer, waarbij de ene laag dan weer onder- dan weer bovenlaag gaat worden en omgekeerd.
Een laag is veelkleurig garen , een menggaren van gerecycled katoen, van GOTS katoen en bewerkt zeewier. De andere laag is een blauw Tencel garen, een cadeautje van de dochter van een weefvriendin, helaas veel te vroeg overleden. Omdat het blauwe garen veel dunner is dan het andere, zal dat dikkere garen steeds door het blauwe heen te zien zijn. Dit is de ketting.
 

Er is gelukkig meer dan verslag van een ingrijpende gebeurtenis, een aanrijding.
Al lang liep ik met het plan om een dubbelweefsel-shawl te weven. En dan van twee heel verschillende garens.
Eén klos is een cadeautje, de andere een nieuw garen in zachte tinten. De ketting staat op het getouw, ik kan nu gaan doorhalen.
Het hele proces herhaalt zich, het lijkt op zwemmen of fietsen, dat verleer je ook niet, zegggen ze.
 
Voor de belangstellenden. Het nieuwe garen is een samenstelling van 3 materialen.

40% gerecycled katoen
40% organisch katoen
20% zeewier
Het wordt gemengd, geverfd en gesponnen in Portugal.
Het bedrijf heeft een vestiging in Nederland.
Een enkele proef heeft een heel positief resultaat.

De spanning zit 'm in het verschil van dikte in de beide garens. Wat ik voor ogen heb is een dubbelweefsel waarbij de dikte van het ene het andere niet kan bedekken.
Het dunne garen wordt een heel open weefsel, waar het andere doorheen schijnt.

Op 3 maart van dit jaar schreef ik voor het laatst iets over de kunstenaar die in Botopasi, Suriname aan het werk ging om ter plekke een kunstwerk te creeëren. 
Mijn aandeel daarin was hem te "leren" hoe je moet weven met materiaal dat je daar, in de bush kon vinden. Dat bericht ging over zijn terugkeer in Nuth. Hij was van plan om het hele verblijf en werk te gebruiken voor een performance waarin hij vertelde, uitbeeldde, toonde hoe het uiteindelijke werk groeide en een plek kreeg.
       
Dit is het resultaat van enkele maanden werken in Suriname.
Hij vertelde over de dag- en nachttochten die hij met een gids maakte om bepaalde soepele plantenstengels te vinden. Het te verweven materiaal moest uit de aanwezige natuur komen. De vulling van het kussen waren bladeren, de ketting had hij zelf meegebracht, een sterke juten vezel. Op de andere foto ligt de steen op het kussen, klaar om te rusten. De steen is gevonden in de rivier en met hulp van aanwezige bewoners én een tractor uit het water naar het dorp gesleept. 
Bijzonder is dat hij zijn werk achterlaat in het dorp. Eerdere kunstenaars hadden er ook gewerkt, maar vooral schilderend of fotograferend. En zij namen hun werk mee naar huis. 
Voor hem was het van begin duidelijk dat zijn werk terug gegeven zou worden aan de natuur. Daarom werden bij de vulling ook zaden gevoegd. Op den duur zal het werk volledig opgaan in de natuur en bush.
De presentatie was wel de moeite waard.

Het getouw staat leeg, zonder ketting- of inslaggarens.
De linnen omslagdoek is klaar, afgewerkt, gewassen, gestreken en verpakt in de bekende stoffen draagtas.
Nu is het wachten op de opdrachtgeefster. Tot nu toe nog geen antwoord op mijn mail. We wachten af.
 Het meest sprekende deel van de omslagdoek.
En voorlopig heb ik nog niets nieuws op het programma staan. Dat geeft ruimte om af en toe wat in de tuin te helpen.
Niet mijn meest favoriete bezigheid, maar allà. Zolang het een beetje grof snoeiwerk is wil ik wel helpen.
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          De kunstenaar die in Suriname een werk uitgevoerd heeft, is weer terug in Nuth. Zijn werk is af.
Nu gaat hij op diverse plaatsen in de omtrek verslag doen van het hele project.
O.a. bij fitnesscentrum Gitek in Nuth-Beekdaelen!
Komende zaterdag 6 april om 15.30 uur.
Heel benieuwd hoe hij zijn verhaal heeft ingepakt. Er is live muziek....

We maakten een afspraak met een oud-collega van Tiny, en een "kwekeling" van mij.
Toen er kinderen kwamen, heb ik voor de borelingetjes wat geweven.
Ze zijn ondertussen in de twintig, de weefsels leven nog steeds.
 

Weven van diep zwart linnen vraagt nogal wat van mijn ogen, meer speciaal van mijn rechter oog dat het werk voor twee moet leveren. Als de zon uitbundig binnenvalt is er geen probleem. De zware bewolking levert wel problemen op. En daarom was ik aanvankelijk van plan om een nieuwe lamp boven het getouw op te hangen. Een hele opgave. Allerlei uitvoeringen maar niets dat geschikt was om oldoende licht te geven. Zelfs de blauw-gele Zweedse meubelgigant had niets dat voldeed. Uiteindelijk kwam ik terecht bij de doe-het-zelver in Schimmert. Al vaker is dat de redder in de nood. En hij had nog ouderwetse TL-buizen van de goede afmeting. De laatste! Ze worden niet meer gemaakt. Wel in LED-verlichting en geschikt om te ruilen met de aanwezige buis. De aankoop was snel gedaan.
Maar...
Het verwisselen van de beide lampen zou een werkje van niks zijn. Het begon al met het losmaken van een beschermkapje. Te weinig kracht in de kluifjes om dat klaar te spelen. 
Alweer blij dat mijn neef ook in Grijzegrubben woont. Gisteren in de vroege avond heeft hij zijn kennis en handigheid gebruikt om de klus te klaren. 
Het verschil in lichtsterkte is werkelijk verbluffend! 
 

De aankleding van ons dorpke is verleden zaterdag succesvol verlopen. En zoals dat gebruikelijk is, komen er ook de eerste bezwaren over hoe het allemaal gegaan is. Woorden als "inspraakronde", "transparantie", "niet breed gedragen", "onvoldoende bediscussieerd" en zo maar door, staan in de buurtapp te lezen! Een breed uitvergroot verslag van een bijna-aanrijding, het niet meer kunnen keren "om het kapelletje" is een doorn in het plaatselijk oog.
Je moet wel wat meer uitkijken als er tijdens het uitrijden van de oprit plots toch een auto achter je staat die om de hoek kwamm aanstuiven.
En de talloze hobbyfietsers én de belegen e-bikers hebben er een nieuw traject bij, slalom om de bakken!
Los van alle perikelen die nu voor hevige discussie zorgen, het was een gezellige dag. Er was goed gezorgd voor een natje en een droogje, de jeu de boules baan werd volop aangesproken, ook door genodigden van elders.
Jammer dat het nogal koud was.
De eerste toeschouwers bespreken de situatie ter plekke. Er kwam zelfs een meetlint aan te pas!

En ondertussen gaat het weven van de zwart-linnen shawl rustig verder. Vooral rustig, want het zwart is nogal vermoeiend voor gekwelde ogen. Daarom heb ik vanmiddag een nieuwe tl buis gekocht, met meer lumen. Ze moet nog geïnstalleerd worden, het wachten is op mijn neef.
De veelkleurige blokjes-sjaal heb ik geweven toen ik wachtte op het linnen garen, een idee van mijn betere helft. Een goed idee, mag ik wel zeggen.
De franjes zijn gedraaid, de uitstekende draadjes ingestopt, nu nog strijken.