Weven

Zonder enige bedoeling heb ik een paar weken niets geschreven over het wel en wee omtrent mijn hobby en wat daar mee samenhangt. 
Veel werk, vooral ook weefwerkzaamheden. Het tussendoortje ligt nu op tafel, ik ben bezig met het draaien van franjes, werk waarbij de duimen het moeten ontgelden. De enige motivatie en troost is dat het werk wel heel afgewerkt oogt. Los daarvan heb ik de nieuwe ketting, zwart linnen, al op het getouw staan, door de hevels gehaald, aangebonden en proefgeweven. Op één plek zijn twee draden over elkaar heen geslagen, dat moet hersteld worden. Dan ga ik een patroon invoeren en dan aan het werk. En weer franjes draaien, omdat het zoveel mooier presenteert. Voor het zo ver is zijn we wel wat dagen, weken verder. Hebben we waarschijnlijk al een eitje getikt tijdens het paasontbijt. We gaan het zien.

Het werk staat onder een ongelukkig gesternte! Ben ik goed bezig, het werk ziet er goed uit, ik ga weer aan het getouw zitten, begin met inslaan, knnapp!, een draad breekt. En de ellende van waar moet ik zoeken en inrijgen en doorhalen begint opnieuw! Maar daar ga ik later tijd aan spenderen.
 Dankzij de niet aflatende moeite die mijn betere helft doet, hadden we na een uurtje zoeken en voorzichtig uit elkaar halen de draden weer in de juiste volgorde door hevels en rietopeningen gehaald. Wat was nou de oorzaak van alle gedoe? De gebroken draad had ik opnieuw aangeknoopt aan een -ook nog met verkeerde kleur- nieuwe draad en ik had niet in de gaten dat deze draad onder een drietal andere draden doorliep. Bij de wisseling van de schachten werden die draden mee opgetild! Dus: vlotters. Het herstel kost veel moeite en veel tijd.

Maar nu kon ik wel weer door, ik heb toch al 58cm geweven.
 

  De afgelopen dagen heb ik, hebben wij, meer dan genoeg tijd besteed aan het oplossen van een verkeerd draadje. Een uitgebreid verslag was het resultaat. En nu kan ik dan weer aan de slag. Wat een opluchting als je ziet dat het helemaal goed zit. De panamabinding heb ik zó doorgehaald dat er op regelmatige plekken variaties te zien zijn. De foto toont het begin. Na 12 inslagen verwissel ik de kleur in de volgorde van de ketting. Dus,  afknippen, terugstoppen, nieuwe draad in de spoel leggen, in de volgende opening door de ketting schuiven, aanleggen, na 12 inslagen afknippen, uiteinde instoppen, volgende kleur nemen en zo maar verder.

Het geklungel met het passend krijgen van één draadje was me even te veel gedoe.
Met hulp van mijn betere helft hebben we vanmorgen de kettingdraden door de rietopeningen gehaald. Dat is nu dan in orde.
Maar toen..
Ik startte de masjien, programma, inslag, en jawel hoor, het vermaledijde draadje is nog steeds niet te animeren om gewoon mee te doen!

  De eerste inslagen waren heel bemoedigend. Helaas, niet voor lang. Na een royale centimeter weefsel zag ik zelfs dat er iets niet goed zat. Éen draad wilde niet meewerken, hij bleef steeds in de hoogste stand en werd niet meegeweven met de rest. Hij hing los in het geheel. En dan zit er niets anders op dan uitpluizen waar de fout, want dat is het, ergens zit. Voor mij was dat een bitter moment. Omdat mijn linker oog niet meedoet zoals dat hoort, kon ik zoeken wat ik wilde, ik kreeg de fout niet boven water! Dat was gisteravond, ik heb het zoeken gestaakt. 
Om vanmorgen verder te gaan, evenwel met de gewaardeerde hulp van mijn betere helft. Zij heeft op dat gebied een zekere reputatie. Maar nu moest zij alle zeilen bijzetten. Een heel gepuzzel om uit te vinden waar 't 'm in zat. Uiteindelijk heb ik de hele bundel waar het om draait losgeknoopt, apart genomen en opnieuw door de hevels gehaald. Weer door de rietopeningen en weer opnieuw aangebonden. Proefdraaien. Helaas! Weer dezelfde misser.

We zijn een paar uur verder.
Die tijd heb ik voor de TV doorgebracht met het bekijken en het commentaar leveren op de "Rosenmontagszug in Kölle". Een eindeloze tocht, samengesteld uit trommel- en fluitkorpsen, veel muziek, praalwagens die de politiek hekelen, en...massa's snoepgoed in de toeschouwers langs de route werpen. Het hoogtepunt van de stoet is de prinsenwagen die de zaak ook afsluit. De jongeman die tot Prins werd uitgeroepen gooit met twee handen tegelijk vrachten cadeautjes, bloemen, en duizend handkussen naar de menigte. Als je daar niet middenin staat en mee zingt en host is het een nogal taaie vertoning.

En nu heb ik de ketting weer losgemaakt, weer opnieuw door de hevels en de rietopeningen getrokken. Helaas zie ik niet duidelijk of ik twee of vier draden door één opening haal.
Daar komt mijn hulp weer om de hoek kijken. Nu speelt ze even piano, weer een nieuw stuk.

Vandaag heb ik de bundels per twee aangebonden aan de roede die verbonden is met de doekboom. Met een platte knoop leg ik de bundels vast. Dat gaat over minstens twee ronden. Eerst vastbinden, dan alle knopen nog een keer nalopen en  vastleggen met een tweede knoop. Handmatig controleer je of alle draden gelijke spanning hebben, "Dat voel je!". Tenslotte draai je de doekboom een eind door, waarna je opnieuw de spanning met een handdruk nagaat. De laatste handeling is dan de spanning op de kettingboom wat opvoeren. 
Ja, en dan kan het te weven programma ingevoerd worden en het proefweven kan beginnen. Altijd een spannend moment.

En wanneer je dan met voldoende geduld telkens twee draadjes door één rietopening hebt gehaald, dan krijg je al weer een beter beeld van wat het gaat worden, hoe het er gaat uitzien. Dan heb je 220 keer twee draadjes in de handen gehad en door een opening getrokken. Het weefsel meet nu 44 cm, dat zijn teruggerekemd 440 kettingdraden!
   Totaalbeeld van de breedte en een close up.
De volgende stap is het aanbinden van deze bundeltjes aan de doekboom, dat is de rol waar het geweven materiaal wordt opgewonden. De volgende stap is het plaatsen van de doekboom. Daaroverheen ligt de roede waar omheen de draden in bundels van twee geknoopt worden.

Helaas schiet het met het nieuwe garen niet zo snel op als ik gehoopt had. Daarom heb ik maar een nieuwe ketting geschoren met bestaand materiaal uit de voorraad. Die voorraad lijkt nauwelijks te slinken, terwijl ik toch heel wat lege klosjes heb verzameld om te retourneren bij een volgend bezoek aan de garenwinkel. Van acht klosjes verschillende kleuren katoen van gelijke dikte weef ik een shawl. Verdeeld over vier groepen kan ik vier verschillende bindingen programmeren en zo een gevarieerd weefsel maken in acht verschillende kleuren. Het leunt tegen de lap die ik weefde voor de Kerst- en Nieuwjaarskaarten van dit jaar.
Ik hou u op de hoogte.
    De achterkant van het getouw. De ketting is voor een deel opgeboomd, een deel is al door de hevels gehaald.
De voorkant. De draden die de ketting vormen zijn al voor een deel door de hevels gehaald en wachten nu op het doorhalen door de rietopeningen. Dat gebeurt pas als alle draden een plek hebben in een heveloogje.
Deze warboel wordt misschien vandaag al door de rietopeningen gehaald en aangebonden aan de doekboom. 

Ja, het gaat wel over weven, maar niet over mijn werk of getouw.
Het gaat over de jonge kunstenmaker, die ondertussen in Suriname vertowft en met mijn "lessen" aan de slag is gegaan in de jungle!
Een filmpje toont een best wel professioneel weefraamwerk op. Hij heeft probleem met het op spanning krijgen van de ketting.
Ik stuurde een suggestie, maar die was niet uitvoerbaar. Het raamwerk staat binnen en boren in de vloer is zelfs in de jungle een stap te veel!
Daarom maar een andere mogelijkheid bedacht. Daarna heb ik niets meer gehoord.

Gisteravond was mijn onvolprezen neef van onder in Grijzegrubben met zijn lieve echtgenote op bezoek bij ons.
De reden was de zoveelste keer dat ik hem om hulp moest vragen. Meestal iets met de PC, nu ging het ook om een ander probleem.
Al een tijd geleden was in het weefgetouw een plastic stripje afgebroken. Dat betekende dat ik schacht 14 niet meer kan gebruiken, die schacht werd niet meer aangestuurd door de electronica.
Eerst heb ik gemaild met de hulplijn in Gent, de man die al vaker hier was om een of ander op te knappen. Hij leverde de plastic plaatjes die nodig zijn om een schacht te laten werken.
De demontage verliep zonder probleem, de montage van een nieuwe strip was moeilijker. Piepkleine "vijzen" wilden niet zonder meer terug in de houder. Tot overmaat van ramp viel het boutje op de grond, dacht ik, maar niet te vinden. Na heel lang zoeken vond ik het eindelijk terug....niet op de grond, maar in het mechaniek dat op en neer gaat bij het weven!
Het probleem om de juiste plek te vinden ligt aan mijn linkeroog. Na de infarct is dat heel duidelijk minder functioneel te noemen. 
En toen het schroefje de tweede keer uit mijn vingers glipte heb ik niet meer geprobeerd, maar een S.O.S. mail naar neef gestuurd.
Gisteravond had hij tijd.
Betere motoriek, goed inzicht van wat te doen staat, maar het duurde toch nog even voordat alles weer op de plaats gezet kon worden.
Het probleem?
Het boutje was afgezaagd, zodat het uitstekend uiteinde niet in de weg zat voor de volgende schacht.
Een braampje vertikte het om moeiteloos in de behuizing gedraaid te worden.
Maar het lukte! Geduld werd beloond.
We hebben proefgedraaid, alles werkt weer als vanouds.
Als nu het zwarte linnen geleverd wordt kan ik weer aan de slag.
Neef, bedankt!